Από το καλοκαίρι που διάβασα ότι θα ανέβει και πάλι στο σανίδι η παράσταση ο Άνθρωπος Ελέφαντας ένα σφίξιμο μου έπιασε την ψυχή. Είναι μια παράσταση τόσο μοναδικά ιδιαίτερη γιατί την είδα έφηβος από τον Δημήτρη Ποταμίτη και γιατί νομίζω ότι τον ακούω ακόμη στ’ αυτιά μου ενώ τον βλέπω να υποφέρει πάνω στη σκηνή.
Ευθύς εξ’ αρχής να πω ότι προτείνω να δείτε την παράσταση. Να γνωρίστε τον Τζόζεφ Μέρικ του Άλκη Μπακογιάννη υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη Αγιοπετρίτη – Μπογδάνου. Είναι μια παράσταση φτιαγμένη με μεράκι και όλα εκείνα τα άυλα υλικά που πραγματώνουν τον σκοπό – αν υπάρχει τελικά τέτοιος – της θέασης μιας θεατρικής παράστασης!
Η ερμηνεία του Άλκη Μπακογιάννη, ήταν λοιπόν από την αρχή σε ένα «μικροσκόπιο» αναμνήσεων και αναπόφευκτων συγκρίσεων – για να ξαναγυρίσω και στα δικά μου κολήματα. Για λίγο, στην αρχή, λίγα λεπτά. Μετά κυριάρχησε η δική του ερμηνεία που μόνο ως άψογη μπορώ να τη χαρακτηρίσω.
Οι κινήσεις, τα βλέμματα, οι εκφράσεις του προσώπου του, ήταν πλήρη, έντονα, σπαρακτικά αληθινά και καθήλωναν τους θεατές της παράστασης.
Ο Άλκης Μπακογιάννης έγινε ο Τζόζεφ Μέρικ όχι γιατί τον έκαναν τα προσθετικά που επιλέχτηκαν – αδίκως κατά την γνώμη μου – για να υποδηλώσουν την παραμόρφωση και την αναπηρία του. Η ερμηνεία του ήταν τόσο δουλεμένη που απορώ πώς δε σκέφτηκε κάποιος: ας τον δούμε χωρίς αυτά, μήπως είναι καλύτερα;
Εκείνο το αριστερό χέρι, χωρίς προσθετικά, που «έπαιζε» λες και κραύγαζε τις αγωνίες και τις ψυχολογικές μεταπτώσεις του Μέρικ από το Τσίρκο μέχρι το Νοσοκομείο και το τέλος που επιλέγει να δώσει στη ζωή του, δείχνει πόσες δυνατότητες έχει να σωματοποιήσει κάθε συναίσθημα που απαιτεί ο ρόλος του. Και φυσικά μας έδωσε μια σπουδαία ερμηνεία!!!
Ομολογώ ότι είχα να τον δω αρκετό καιρό στο θέατρο. Στο «Γκουντ Λακ» του Βασίλη Κατσικονούρη που τον είχα παρακολουθήσει είχε κλέψει, και τότε την παράσταση.
.Ο Δημοσθένης Φίλιππας που υποδύεται τον γιατρό που ενδιαφέρεται για το δύσμοιρο πλάσμα που ήταν θέαμα στο τσίρκο, δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία και μας βάζει στο δικό του δίλημμα και τις ομοιότητες με τον παραμορφωμένο άνθρωπο. Τον γλυτώνει από το τσίρκο και τους περίεργους που πληρώνουν να τον δουν και τον εγκαθιστά στο νοσοκομείο αρθρογραφεί γι’ αυτόν και μαζεύει δωρεές ενώ τον φωτογραφίζει συνεχώς για το καλό της επιστήμης…
Η συγγραφέας του έργου Τζούλια Διαμαντοπούλου έχει αποδώσει το αρχικό έργο δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στις λεπτές πτυχές της ομοιότητας του ήρωα με τους περιφερειακούς χαρακτήρες του έργου.
Ποιος είναι τελικά το «τέρας»; Είναι «τέρας» για τον ίδιο ή για τους …άλλους; Κι εμείς που …παρακολουθούμε; Που πληρώνουμε να δούμε… τι είμαστε; Σε ποια μεριά του καθρέφτη…
Η Βίκυ Παπαδοπούλου ως η ερωμένη του γιατρού που γίνεται η φίλη, ίσως-ίσως το κορίτσι του Τζόζεφ, αποδίδει εξαιρετικά την συντριβή της γυναίκας που παραμένει «συμπλήρωμα» στις ζωές των άλλων – μακριά από το προσκήνιο.
Τέλος ο Γιώργος Στάμος, ως ο τσιρκολάνος που μετέτρεψε σε θέαμα προς τέρψη των περίεργων για τα αποκρουστικά πλάσματα είναι συγγραφικά ο αντίποδας του γιατρού αλλά τελικά το αποτέλεσμα είναι πώς θα κερδίσουν κάτι από τον Μέρικ.
Η σκηνοθεσία του Δημήτρης Αγιοπετρίτη– Μπογδάνου συμβάλει στο χτίσιμο όλης εκείνης της ατμόσφαιρας που περιγράφει μεν αλλά και μπαίνει μέσα στην ψυχή των ηρώων της παράστασης βγάζοντας την απαιτούμενη ένταση.
Πληροφορίες για τους συντελεστές της παράστασης / Εισιτήρια:
Πρωτότυπη Μουσική: Αλέξανδρος Δράκος-Κτιστάκης
Σκηνογραφία: Μαριάνθη Ράδου & Δημήτρης Αγιοπετριτής-Μπογδάνος
Ενδυματολογία: Αρχοντούλα Τσατσουλάκη
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Κινησιολογία: Κωνσταντίνος Κουνέλας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νάλια Ζήκου
Β΄Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιάσονας Ασημακόπουλος
Φωτογραφία / Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
Γραφιστική Επιμέλεια: Μαύρα Γίδια
Επιμέλεια Μαλλιά / Μακιγιάζ: Εύα Τόμπρου / Le Boudoir
Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης
Προβολή/Επικοινωνία: Αγλαΐα Παγώνα
Υ.Γ. Η παράσταση του Δημήτρη Ποταμίτη στο πάντα φιλόξενο «Θέατρο Έρευνας», (στη συμβολή των οδών: Ιλίσιων και Κερασούντος) είναι, νομίζω, μια από τις σημαντικότερες παραστάσεις του Ελληνικού Θεάτρου. Η ερμηνεία του Ποταμίτη μοναδική και αξέχαστη, τόσα χρόνια μετά για εμάς τους μεγαλύτερους που είχαμε την τύχη να την παρακολουθήσουμε.
Ταυτότητα της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ποταμίτης
Συγγραφέας: Bernard Pomerance,
Μετάφραση: Μαρλένα Γεωργιάδη,
Σκηνικά: Δημήτρης Ποταμίτης,
Κοστούμια: Γιώργος Μανούσκος,
Φωτισμοί: Χρήστος Θεοχάρης.
Ηθοποιοί: Δημήτρης Ποταμίτης (Τζόζεφ Κάρεϊ Μέρικ)
Νίκος Κούρος (Μπέντζαμιν Ρος/Επίσκοπος/Ούια)
Βασίλης Μητσάκης (Καρλ Γκομ/ελεγκτής τρένου/Άγγλος αστυνομικός)
Κώστας Αθανασόπουλος (Φρέντι Τρεβς/Άγγλος αστυνομικός)
Μαρία Κωνσταντάρου (μις Κένταλ/Σουβλίτσα)
Μαρίνα Ταβουλάρη (μις Σάντουιτς/Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα)
Μάρκος Λεζές (άντρας στο τσίρκο/Σνορκ/Λόρδος Τζον)
Στέλιος Χαλκιαδάκης (Μπέντζαμιν Ρος/Επίσκοπος)
Πάνος Χατζηκουτσέλης (Φρέντυ Τρεβς/Βέλγος αστυνομικός)
Τάσος Δήμας (άντρας στο τσίρκο/Σνορκ/Λόρδος Τζον)
