Η ηλιθιότητα με την οποία διαχειρίζεται την υπόθεση των Τεμπών η πλειοψηφία των κυβερνητικών στελεχών καταδεικνύει, αφενός την έπαρση και την αλαζονεία με την οποία αντιλαμβάνεται την θέση της στο πολιτικό σκηνικό και αφετέρου αναδεικνύει πως όντως η κυβέρνηση μπορεί να χάσει μόνο από τον κακό της εαυτό.
Η λαϊκή κατακραυγή που έχει γεννηθεί από το έγκλημα που συντελέστηκε πριν δύο χρόνια ούτε μπορεί να καπελωθεί πολιτικά από κανένα ούτε και μπορεί να προσδιορίσει με απόλυτη ακρίβεια τον καταλογισμό των ευθυνών. Οι ευθύνες προφανώς και δεν βαραίνουν μόνον την κυβέρνηση. Οι ευθύνες βαραίνουν το Ελληνικό κράτος σε συνέχειες.
Η παρούσα κυβέρνηση βαρύνεται ως προς το δικό της μερίδιο ευθύνης εγκατάλειψης των σιδηροδρόμων και φυσικά ως προς την διαφαινόμενη προσπάθεια συγκάλυψης των συνθηκών και περιθωριοποίησης μέχρι πρότινος του θέματος.
Ο λαός όμως μίλησε μαζικά και όταν το κάνει με καθολικότητα μπορεί να τρομάξει θεούς και δαίμονες, δεν θα τον σταματήσει μία κυβέρνηση.
Αδυνατώ να συλλάβω τι έχουν στο κεφάλι τους έμπειρα πολιτικά πρόσωπα που ακόμα και ρεαλιστικά να το εξετάσεις, κάθονται και στοχοποιούν συγγενείς θυμάτων που έχασαν με τέτοιο άδικο και οδυνηρό τρόπο τους ανθρώπους τους.
Αυτό που συνειδητοποιώ είναι αυτό που είχα γράψει και μετά την τραγωδία… Όπως ο κ. Καραμανλής επανεξελέγη δύο μήνες μετά, με την ίδια λογική είναι πεπεισμένοι και οι λοιποί πως ότι και αν ξεστομίσουν, η πολιτική τους πελατεία την κρίσιμη στιγμή θα διαλέξει το συμφέρον της όπως ακριβώς έπραξαν και οι Σερραίοι και τόσοι άλλοι πριν απ’ αυτούς.
Η κυβέρνηση έχουμε ξαναπεί, σε αυτή την περίπτωση μόνο ένα δρόμο μπορεί να ακολουθήσει. Αυτόν της αλήθειας και τη κάθαρσης. Οτιδήποτε άλλο θα της στοιχίσει. Δεν ξέρω πόσο, αλλά θα της στοιχίσει.
Αντί να κάνει μαθήματα αντιπολίτευσης λοιπόν, θα έπρεπε ήδη να έχει στα χέρια της αξιόπιστο και λεπτομερές πόρισμα προωθημένο στην δικαιοσύνη χωρίς περιστροφές. Θα έπρεπε ήδη να έχουμε ένα, έστω ασφαλέστερο σιδηρόδρομο σε λειτουργία.
Μπορεί κανένας πολιτικός φορέας από τους υπάρχοντες να μην κεφαλαιοποιήσει την οργή, αλλά «υγιείς» πολίτες που στήριζαν την κυβέρνηση θα πάψουν να το κάνουν. Ακόμα και μπροστά στο φάσμα της ακυβερνησίας, διότι μια τέτοια τραγωδία δεν ξεχνιέται όσο εύκολα θέλουν να πιστεύουν κάποιοι.
Εδώ χάθηκε ο ανθός της χώρας και μπροστά σ’ αυτό θα έπρεπε να δείχνουμε σεβασμό σε κάθε μάνα και πατέρα που έχασε το παιδί του με τέτοιο τρόπο. Κάθε συγγενής έχει το δικαίωμα να λέει αυτό που νιώθει και κάθε κυβερνητικό στέλεχος να σκύβει το κεφάλι μπροστά του.
Αν η κυβέρνηση συνεχίσει με αυτή την διαχείριση, οι συγκεντρώσεις θα θυμίζουν σε λίγο προεκλογική περίοδο το 80 και η ίδια όπως και πολλοί άλλοι θα καταλάβουν πως ο λαός χαζός δεν είναι. Καμιά φορά μονό τον παριστάνει, αλλά και αυτό έχει το όρια του.
Χάρης Φιλιππάκης
