Ξέρεις, εκεί που οι βεβαιότητες γκρεμοτσακίζονται βρίσκεται τελικά ό,τι έχει ενδιαφέρον στη ζωή. Ακούω μουσικές χρόνια τώρα πρωτίστως γιατί είναι ο τρόπος μου να ξεκολλάω από την μπίχλα της καθημερινότητας, μετά γιατί πιστεύω ότι είναι κομμάτι της δουλειάς μου.
Μια μέρα όλα τα Εξάρχεια και τα πέριξ γέμισαν με μια εθιστική αφίσα για το άλμπουμ Detroit με την εξαιρετική φωτογραφία του The Krank. Εκεί πρωτοείδα τον Παναγιώτη Βασιλείου και αργά το βράδυ εκείνης της ημέρας το μέιλ από την Inner Eear με έβαλε στο σύμπαν του Π.Ι.Ε.Β.
Περνάω τη χορευτική μου φάση μουσικά και το άλμπουμ το άκουσα και το ξανάκουσα, το σύστησα σε γνωστούς, φίλους, ραδιοφωνικούς παραγωγούς (που ξέρω πόσο εγκλωβισμένοι είναι στο κωλοπλέιλιστ που φτιάχνουν άνθρωποι που η μουσική είναι γι’ αυτούς είναι ό,τι τα ποτήρια για έναν ιμάντα παραγωγής… -αλλά μην ξανανοίξω αυτή την κουβέντα) και μετά το ξανάκουγα και άρχισα να προσέχω κάθε λέξη από την πιο ειλικρινή αστική ποίηση που άκουσα εδώ και πολύ καιρό. Η μουσική του Viktoras απογειώνει την ποίηση του Παναγιώτη. Είναι γνωστοί καμιά εικοσαετία (όπως διάβασα στη συνέντευξη του Παναγιώτη στον Mhullot/Lifo).
Και φυσικό ήταν να θελήσω να μιλήσω – έστω και μέσω ερωτήσεων για να είμαι ειλικρινής – με τον δημιουργό αυτού του σύμπαντος που με χαρά είδα ότι υπήρχε μια θέση και για μένα κάπου εκεί ανάμεσα στα σίνθια, την ποπ νοσταλγία και κάτι ποστ πάνκικα ριφ και ντιστόρσιον.
Είναι ένα σύμπαν λοιπόν αυτό το άλμπουμ που θα πρότεινα να ακούσεις πολύ δυνατά και να ιδρώσεις μαζί του. Μη σε νοιάζει αν σε κοιτάνε περίεργα – σε περίπτωση που σε παρασύρω, το κάνεις και το κάνεις περπατώντας στο δρόμο. Αφέσου στο ρυθμό του Viktoras και ακολούθα το χάρτη μιας ιδιαίτερης διαδρομής που δημιουργεί με τα ποιήματά του ο Παναγιώτης.
Νοσταλγία και κοινωνική κριτική. Ποια άλλα είναι βασικά συστατικά του λόγου και του ήχου του νέου δίσκου;
Ενδοσκόπηση, εξπρεσιονισμός, οργή, δρόμος, μελαγχολία, αλήθεια, ποίηση, χορός, Αθήνα, το πριν, το τώρα και το αύριο.
ΠΙΕΒ, VIKTORAS 100%
Πώς είναι οι νύχτες της Αθήνας. Τι σου λείπει και τι αναζητάς στον τρόπο διασκέδασης;
Κοίτα μεγαλώνω. Έχω πάει 35, δεν είμαι μεγάλος αλλά δεν με λες πλέον και πιτσιρικά.
Ο λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί σαν πιτσιρικάς ξενυχτούσα σε ακραίο βαθμό περιμένοντας κάτι να γίνει, κάτι συνταρακτικό να συμβεί, φορές το επεδίωκα, τραβώντας τον εαυτό μου και φίλους στα άκρα, ίσως μόνο και μόνο για να έχουμε τώρα ιστορίες να λέμε.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως αυτό το κάτι δεν θα συμβεί, δεν γίνεται ποτέ, ιδικά όσο το κυνηγάς, οπότε πλέον απλά βγαίνω και πίνω, είτε σόλο είτε συζητώντας, χωρίς να περιμένω κάτι.
Σαν ένα σέντερ φορ που ξέρει να παίρνει καλά θέση και δεν τρέχει συνέχεια πάνω κάτω.
Η Αθήνα έχει αλλάξει.
Είμαι μόνιμος κάτοικος της Αθήνας από το 2007 (ήμουν και από το 90 έως το 99) την έχω δει να αλλάζει τουλάχιστον 3, 4 φορές. Αυτή την φορά όμως η αλλαγή είναι αρκετά κακή και δεν μου αρέσει καθόλου. Έχουν μείνει οι ιστορίες όμως και αυτό είναι κάτι.
Πιστεύεις ότι έχουμε περισσότερες περιφερόμενες μοναξιές στην πόλη, τα μπαρ, τα κλαμπ;
Όχι νομίζω λιγότερες. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι δεν βγαίνουν τόσο πια. Τα μπαρ δεν γεμίζουν καθημερινά και για αυτό καθημερινές είναι ανοιχτά ελάχιστα μετά τις 3:00. Οι φοβίες που τους άφησαν οι καραντίνες και η πολύ κακή οικονομική κατάσταση δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να βγαίνουν το ίδιο συχνά. Δεν τους επιτρέπει να ξεσκάσουν και το άγχος και η τσέπη τους. Για αυτό και οι νεότερες γενιές επιλέγουν περισσότερο το σπίτι τους παρά το έξω. Όσο για τον κόσμο πλέον στα μπαρ ισχύει πως είναι πιο μοναχικός λόγω των φοβιών που ανέφερα πριν. Δεν φλερτάρουν και είναι αγενείς και θυμωμένοι. Η επαφή πλέον είναι κάτι που μας τρομάζει, μας τρομάζει τόσο πολύ, που προτιμάμε την μοναξιά που μας πληγώνει παρά τον τρόμο της επαφής. Είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος σε σημείο αφέλειας, θέλω να πιστεύω πως σε μερικά χρόνια θα είναι καλύτερα τα πράγματα και όντως θα παίζει καλύτερη μουσική στα μπαρ και οι άνθρωποι θα ερωτεύονται πιο ανέμελα ξανά.
Στο «Τελευταίο τανγκό στην Αθήνα» περιγράφεις αυτά που σε ρώτησα νωρίτερα αλλά τα βάζεις σε ένα σκηνικό που είναι πολύ φορτισμένο τελευταίως: το τρένο. Έκανες δεύτερες σκέψεις επ΄αυτού όταν το έγραφες;
Το τελευταίο τανγκό στην Αθήνα γράφτηκε πριν αρκετά χρόνια. Το 2017/18, κάπου εκεί νομίζω. Αυτός μας δείχνει πως τα πράγματα όσο και αν θέλουμε να αλλάξουν, δεν αλλάζουν. (Και αυτό έρχεται σε σύγκρουση με την πίστη μου που ανέφερα πριν, και για αυτό μ’ αρέσει). Κάνω συνέχεια δεύτερες σκέψεις για όλα πλέον, ειδικά στην περίοδο που βρισκόμαστε που όλοι έχουν ένα μικρόφωνο και χωρίς καμία έκθεση και ευθύνη μπορούν να πουν ότι μαλακία τους κατέβει στο κεφάλι που μπορεί να σε πληγώσει και να σε θίξει ανεπανόρθωτα. Όμως αυτό με κάνει να είμαι πιο εύστοχος στον στίχο μου, τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Ξέρω πολύ καλά τι γράφω, από τον πιο δύσκολο στίχο μου μέχρι ένα φαινομενικά τυχαίο μπινελίκι. Βέβαια το τι καταλαβαίνει ο κόσμος ή τι θέλει να καταλάβει είναι άλλο ζήτημα και σίγουρα όχι δικό μου. Δεν άλλαξα ποτέ κάτι σε ποίημα μου μόνο και μόνο για να αρέσει μία περίοδο στους ανθρώπους ή για να μην τους ενοχλήσει. Σίγουρα μπορεί να το καθυστέρησα ή να το είπα με διαφορετικό τρόπο, όμως το είπα. Ο κόσμος άλλωστε πάντα ξεχνούσε γρήγορα και του άρεσαν οι μόδες. Εμείς όμως, εγώ, ο Viktoras, το Bad Poetry, δεν ανήκουμε σε αυτούς, βλέπουμε αλλιώς τα πράγματα.
“Καλύτερα νεκροί, παρά σαν αυτούς ή μαζί τους” είχα γράψει στο “Η αλήθεια μου” το πρώτο κομμάτι που βγήκε όταν δημιουργήθηκε το The Bad Poetry Social Club.
Πώς ορίζεις εσύ τους φασαίους – και τους έκανες το τρακ «Φασαίοι»
Ο τίτλος “Φασαίοι” είναι κλικμπέιτ. Η λέξη αναφέρεται μονάχα μία φορά μέσα στο κομμάτι και ποτέ άλλοτε. Είναι στο punchline στο κλείσιμο του ποιήματος μου και για αυτό σου μένει. Θα μπορούσε να έχει πολλούς άλλους τίτλους. Αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο του δώσαμε και αυτόν τον τίτλο. Θέλαμε να ανοίξει αυτή η κουβέντα. Φασαίοι, αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά, είμαστε όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλοι ανήκουμε σε μια φάση, ακόμα και αν η φάση μας είναι να μην ανήκουμε σε καμία. Έχει φροντίσει το σύστημα να κάνει τα πάντα οικονομικά εκμεταλλεύσιμα προς όφελος του. Οπότε στην οποιαδήποτε φάση είσαι σου πουλάει αντίστοιχα ρούχα και ναρκωτικά για να νιώθεις πως ανήκεις. Ακόμα και το που βγαίνεις και το τι πιστεύεις κοινωνικοπολιτικά, είναι σε συνάρτηση με το σύστημα και την μόδα της εποχής, ακόμα και αν εναντιώνεσαι σε όλα. Σίγουρα όμως κάποιοι είναι πρωτοστάτες μιας φάσης και κάποιοι είναι ακόλουθοι και έτσι ήταν και θα είναι πάντα. Αυτούς που πρωτοστατούν λοιπόν δεν μπορείς να τους πεις εύκολα φασαίους, (εκτός αν ξεπέσουν τόσο πολύ αργότερα) αυτοί είναι η “φάση”. Γιατί χάρη σε κάποιους τέτοιους κάποιοι άλλοι βρήκαν νόημα στην ζωή τους. Ακόμη και εμείς όταν ήσασταν μικροί κάποιοι μας έδειξαν τον δρόμο. Ακριβώς ότι είναι για την ποίηση στην χώρα το Bad Poetry από το 2019 έως και σήμερα.
R.I.P. ΔΠΘ
Τι σου λείπει και τι σε εξοργίζει στην Αθήνα;
Μου λείπουν οι υποκουλτούρες και ο street wise κώδικας και με εξοργίζει που δεν υπάρχουν αυτά τα δύο τα τελευταία χρόνια στην πόλη.
Και μου την σπάει ακραία που τα Εξάρχεια έχουν γεμίσει μπάτσους και όλο το κέντρο με Airbnb και τουρίστες.
Με στεναχωρεί που δεν βλέπω νέα graffiti στο Μεταξουργείο και γενικά το κέντρο.
Που δεν παίζουν αράγματα σε πλατείες και ωραία στα πάρτι, γιατί στα πάρτι πλέον παίζει μαλακίες “και όταν λέω μαλακίες, εννοώ μαλακίες” γιατί είναι όλα mainstream.
Γαμιέστε όλοι όσοι συμβάλλετε στο να πάνε τα σουβλάκια και τα ποτά στον Θεό.
Πού κυκλοφορείς;
Κυκλοφορώ στο κέντρο από το απόγευμα και μετά, διότι απεχθάνομαι την βαβούρα που έχει το πρωί και βγαίνω στο Κιούμπρικ στα Εξάρχεια στην Ανδρέα Μεταξά 12.
Χορεύεις σπίτι σου, σε μπαρ, με παρέα ή μόνος;
Τελευταία συνειδητοποίησα ότι χορεύω κυρίως στα lives μας. Αλλά ναι χορεύω παντού, όταν έχω όρεξη και νιώθω άνετα. Πράγμα όχι πολύ συχνό. Παλιότερα πήγαινα μόνος μου τα ξημερώματα στον “Άνθρωπο” στο Μεταξουργείο, μόνο και μόνο για να χορέψω.
Ποιος είσαι αν μας παρουσιαζόσουν μέσα από πέντε τραγούδια;
Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Είμαι σε μια περίοδο μεγάλης αμφισβήτησης και παραδοχής του εαυτού μου, με τον πιο ειλικρινή και θαρραλέο τρόπο που το έχω κάνει ως σήμερα. Όμως μπορώ να σου παραθέσω αυτό το link με την μουσική που μου αρέσει να ακούω σπίτι μου τον τελευταίο καιρό.
