Ο Περικλής Λιανός, μέλος μιας πετυχημένης παράστασης που επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στη θεατρική Αθήνα μας μιλάει για το έργο και όχι μόνο.
Το Acid Test της Anya Reiss ανεβαίνει στο θέατρο Εν Αθήναις από τις 6 Οκτωβρίου και στο δελτίο τύπου που έλαβα μια φράση μου καρφώθηκε στο μυαλό όταν ζήτησα από τον κύριο Λιανό να μιλήσουμε: Πώς είναι στ’ αλήθεια να είσαι νέος το 2025. Την αναποδογύρισα και την έκανα πρώτη ερώτηση στη συνέντευξη που ακολουθεί.
Να ξεκινήσω ανάποδα την ερώτηση που συνοδεύει σαν μότο την παράσταση σας: Πώς είναι αλήθεια να είσαι μεγάλος το 2025 αλλά τελικά και νέος, όπως λέτε στην παράσταση σήμερα;
Είναι πολύ ενδιαφέρον να είσαι μεγάλος το 2025,έχεις εμπειρίες αλλά έχεις και όλα αυτά που δίνει ο καινούργιος κόσμος που ιλιγγιωδώς εξελίσσεται. Εξαρτάται βέβαια από τι διάθεση έχεις, να ζήσεις ή να αποσυρθείς. Προτιμώ και επιλέγω το πρώτο. Αλλά να είσαι νέος σήμερα είναι δύσκολο. Όταν ήμουν νέος εγώ, ο κόσμος είχε κάποιες σταθερές, ήξερες πως αν προσπαθούσες, το αύριο θα είναι καλύτερο και ήταν, υπήρχε μια διάχυτη αισιοδοξία. Τώρα τίποτα δεν ισχύει, υπάρχει μια θολούρα, μια αβεβαιότητα, δεν ξέρει ο νέος από πού να πιαστεί. Θαυμάζω πολύ όμως αυτούς που το παλεύουν, που δημιουργούν μόνοι τους τις ευκαιρίες, που αγωνίζονται. Είναι ένας κόσμος που σε συντρίβει αλλά μπορείς να βγεις και νικητής.
Ποια είναι η καρδιά του έργου The Acid Test και τι συναισθήματα πιστεύετε μπορεί να πυροδοτήσει στους θεατές σας;
Οι ανθρώπινες σχέσεις, τα όνειρα, οι επιθυμίες και οι σχέσεις των νέων μεταξύ τους και με τους μεγαλύτερους, σ’έναν κόσμο όπως ο δικός μας. Ο δυτικός κόσμος παρακμάζει, χορτάτος από πολλά και πολλές φορές χωρίς αξία πράγματα, ασχολείται με το τίποτα που του φαίνεται σπουδαίο. Ο θεατής θα γελάσει, θα συγκινηθεί και μακάρι να νιώσει ότι η ομορφιά και η αξία της ζωής είναι αλλού και το τέλμα που βρίσκεται αντιμετωπίζεται διαφορετικά.
Η πατρική φιγούρα πόσο σημαντική είναι για την παράσταση αλλά και γενικότερα, πώς μας στιγματίζει ως ανθρώπους;
Ο πατέρας στο έργο λειτουργεί σαν καταλύτης, πυροδοτεί καταστάσεις, βγαίνουν στην επιφάνεια συναισθήματα και αισθήματα, σχέσεις δοκιμάζονται και περίεργες συμπεριφορές εμφανίζονται. Το ίδιο συμβαίνει πολλές φορές και στη ζωή. Εγώ είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα μου, πάντοτε όμως ήταν το σημείο αναφοράς μου, όσο κι αν δεν ήθελα να το αποδεχτώ.
Μπορεί η νεότητα να είναι σκληρή με τους ομοίους της αλλά και τους μεγαλύτερους;
Η νεότητα πολλές φορές, στην εποχή μας πιο συχνά, είναι αμείλικτη με τους πάντες και τα πάντα και πιο πολύ με τους μεγαλύτερους αλλά κάποιες φορές και με τους ομοίους της.
Πώς καλύπτετε προσωπικά, ηλικιακά χάσματα όταν δουλεύετε με νεότερους συναδέλφους σας; Αισθάνεστε “δάσκαλος”, “μαθητής” ή και τα δύο;
Μου αρέσει πολύ να δουλεύω με νέους ανθρώπους, άσχημο αυτό που λέω αλλά με κουράζουν οι συνομήλικοί μου. Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω τι λένε οι νέοι, ένα μείγμα ξένων λέξεων και περίεργων, νέων εκφράσεων που αγνοώ. Τους ρωτάω όμως, γελάμε και συνεχίζουμε. Όπως σε κάθε σχέση δίνω και παίρνω, μαθαίνω και ελπίζω να μαθαίνουν κι από μένα.
Είστε από αυτό που λέμε “εργάτες” της θεατρικής τέχνης χωρίς φανφάρες και υπερπροβολή. Πώς προφυλάσσετε τον εαυτό σας από την εκείνη την προβολή που στρεβλώνει την εικόνα του καλλιτέχνη και τον μετατρέπει σε “περσόνα” (και δη τηλεοπτική)
Η αναγνώριση ήρθε πολύ νωρίς σε μένα, από τα χρόνια της δραματικής σχολής ακόμη, με ένα σήριαλ που κανείς δεν το θυμάται πια. Κατάλαβα έτσι ότι η ομορφιά και η αξία αυτής της τέχνης είναι αλλού, στην ποιητική μεταμόρφωση, στο πλάσιμο χαρακτήρων, στο ότι με βοηθάει να ξεφεύγω από την πραγματικότητα, που δεν μου άρεσε ποτέ. Έτσι οτιδήποτε άλλο με άφηνε παγερά αδιάφορο, μόνο τα αναγκαία για την προώθηση της δουλειάς. Την προσωπική μου ζωή δεν μου αρέσει να την εκπορνεύω, η ιδιωτική ζωή για μένα είναι ιερή. Θεωρώ πολύ ανόητους και δυστυχείς αυτούς που βγάζουν τις ζωές τους στη φόρα.
Ποια είναι καλλιτεχνική στιγμή που έχετε σαν φυλαχτό και βρίσκετε εκεί αποκούμπι στις δυσκολίες σας;
Υπάρχουν κάποιες στιγμές, από παραστάσεις, από ταινίες και σήριαλ που έχουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου και λειτουργούν σαν αποκούμπι και βάλσαμο στα δύσκολα. Δεν γίνεται να τις αναφέρω γιατί είναι λίγα πλάνα, ματιές, μια μουσική νότα, μια ατάκα, σκόρπια πράγματα από διάφορα έργα που έχω παίξει.
Γιαννης Καφάτος
Στο λινκ πληροφορίες / Εισιτήρια για την παράσταση The Acid Test
