Όταν η εξωτερική πολιτική μιας χώρας γίνεται αντικείμενο κριτικής με όρους, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ανθρωπισμού τότε χάνεται το «δάσος». Χάνεται η ουσία του όρου εθνική ασφάλεια όπως αποτυπώνεται στην βιβλιογραφία των διεθνών σχέσεων και όχι στις εύπεπτες συλλογιστικές των social media.
Και ο γράφων κατά το παρελθόν μπήκε στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει εύπεπτες και απλουστευτικές συλλογιστικές για τους δικούς του λόγους. Διαβάζοντας κείμενα του παρελθόντος όμως, μπορώ να κατανοήσω τι ωθεί δημοσιολόγους που διαθέτουν τα «εργαλεία» εμβάθυνσης, να μην την πράττουν. Θα το κρατήσω για τον εαυτό μου όμως.
Όταν ακούω ότι η Ελλάδα μπαίνει «επισήμως» στον πόλεμο επειδή Ελληνικό αντιπυραυλικό σύστημα αναχαίτισε Ιρανικούς πυραύλους στην Σαουδική Αραβία, χάνω τα λογικά μου. Να επισημανθεί ότι η παρουσία του συστήματος στην Σ. Αραβία μετράει κοντά μία πενταετία και είναι εκεί στα πλαίσια αμυντικής συμφωνίας.
Καλώς ή κακώς, ο πόλεμος στο Ιράν έχει δώσει προς ώρας στην Ελλάδα την ευκαιρία να επεκτείνει ή να εμπεδώσει την παρουσία της σε γωνιές νευραλγικές της ευρύτερης περιοχής ενδιαφέροντος της. Όποιος δεν το βλέπει αυτό εθελοτυφλεί. Όποιος δεν βλέπει ιστορικά τον ρόλο των «εργολαβιών» στην αύξηση ισχύος επίσης.
Καλώς γιατί;
Η βία και το χάος δημιουργούν πάντα ευκαιρίες αρκεί να είσαι σε θέση να τις διαγνώσεις και να τις μεθοδεύσεις. Ααα, και να έχεις το θάρρος να τις τολμήσεις όσο προλαβαίνεις. Αν δεν το έχεις να είσαι σίγουρος ότι θα το βρει κάποιος ανταγωνιστής σου. Όταν τελειώσει όλο αυτό και εσύ απλώς κοιτούσες καταγγέλλοντας, ψάξε να βρεις που βρίσκεται αυτός και που εσύ.
Κακώς γιατί;
Διότι η επίθεση στο Ιράν είναι βάναυσα απρόκλητη και καταφανώς αδικαιολόγητη σε δικαιϊκό επίπεδο πάντα. Η ισχύς όμως δεν υπακούει σε δίκαια , υπακούει σε ισχύ, σε στοχεύσεις και ισορροπία δυνάμεων. Ιδίως με τύπους σαν τον Τραμπ στην ηγεσία της πιο ισχυρής χώρας στον κόσμο.
Πώς πάει η αλληλουχία;
Το Ιράν και η αυξανόμενη ισχύς του «ενοχλούν» Ισραήλ και ΗΠΑ-όσο υπάρχει ο χρόνος και οι δυνατότητες «επιβάλλεται» να το «μαζέψουν» στα επιθυμητά τους μέτρα.
Αν δεν το πράξουν όσο έχουν την δυνατότητα, θα ξεφύγει του ελέγχου τους. Όπως ακριβώς ξέφυγε η Κίνα σε οικονομικό επίπεδο και σε διείσδυση και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν οι Αμερικάνοι.
Να είστε βέβαιοι ότι εφόσον σταθμίσουν την υπεροχή τους σε στρατιωτικό επίπεδο έναντι της Κίνας, όσο ακόμα την διαθέτουν κι αυτή, θα πράξουν το δίχως άλλο. Όσο ακόμα προλαβαίνουν. Τουλάχιστον με έμμεσο τρόπο.
Πράξε όταν μπορείς γιατί δεν θα μπορείς όταν θα πράξεις.
Αυτό το δόγμα είναι ευαγγέλιο για τις ηγεμονικές δυνάμεις ανέκαθεν. Η Ελλάδα δεν είναι τέτοια αλλά οφείλει να το ακολουθεί όχι για να κυριαρχήσει, αλλά για να χτίσει βήμα βήμα την ασφάλεια της στην νέα αρχιτεκτονική που δομείται και στην οποία θέλει να βρίσκεται συνδαιτημόνας στο τραπέζι που θα σχεδιάζεται.
Πώς χτίζεται η ασφάλεια;
Με συμμαχίες, με «εργολαβίες», με διαπιστευτήρια φερεγγυότητας όταν απαιτούνται. Με αυστηρό υπολογισμό κόστους-οφέλους και όχι με ανθρωπιστικά κριτήρια.
Μπορεί η συμμαχία με το Ισραήλ ή με τις ΗΠΑ να φαίνεται «ανήθικη» σε πολλούς. Μπορεί και να είναι αν το εξετάσουμε από συγκεκριμένες οπτικές. Όμως αποδεικνύεται επικερδής για την ώρα. Ποια είναι η ώρα; Όσο επικρατούν στο πεδίο και εφαρμόσουν στο μέλλον την θέληση τους. Όταν συμβεί αυτό πρέπει να βρίσκεσαι εντός ορατότητάς τους.
Και μία αναδρομή στο παρελθόν…
Η στενότητα των σχέσεων της Ελλάδας του Ανδρέα Παπανδρέου με την Λιβύη του Μοαμάρ Καντάφι, εδράζετο στην ηθική ανωτερότητα της ή στα κοινά συμφέροντα; Ή για να το θέσω διαφορετικά. Ποια η πρακτική διαφορά Καντάφι με Νετανιάχου, παρότι ο πρώτος υπήρξε δικτάτορας μην ξεχνάμε;
Και μία ακόμα…
Γιατί όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 και έπειτα συντηρούν συστηματικά τις προοδευτικά καλές σχέσεις με το Ισραήλ, παρότι είναι αυτό που είναι;
Χάρης Φιλιππάκης
