Άκουσα πολλές φορές το Botanicals, τον δίσκο της Ren Water μέχρι να αποφασίσω τι θέλω να τη ρωτήσω για να κάνουμε μια συνέντευξη. Ο δίσκος με άρπαξε από την πρώτη ακρόαση και αμέσως είπα ότι θέλω να μάθω περισσότερα για την ιστορία πίσω από τις συνθέσεις αλλά και να μιλήσω με μια δημιουργό που επιμένει και προτείνει τη μαγεία της μουσικότητας από τη βαβούρα, που αισθάνεται ασφαλής μέσα στον κύκλο της παρέας της και με την τέχνη της αντιστέκεται στον κυνισμό και την αγριάδα που επικρατεί γύρω μας.
Με τη γνωστή – για όσους παρακολουθούν λίγο έστω την ελληνική ανεξάρτητη σκηνή – θητεία της στους Echo Train, η Ren παρουσιάζει τη δική της προσωπική δουλειά και προσωπικά πιστεύω ότι ανεβάζει τον πήχη για τους λάτρεις της μουσικής της.
Τα οκτώ κομμάτια του δίσκου της Ren Water έχουν μέσα τους μια δύναμη που μπορούν – για όσο διαρκεί η ακρόασή τους αλλά και για πολύ μετά – να βάλουν τον ακροατή/ακροάτρια σε μια διάθεση ενδοσκόπησης αλλά και παρατήρησης του τι συμβαίνει γύρω.
Και το πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ενώ η ψυχεδέλεια που επιλέγει ως εκφραστική φόρμα η δημιουργός παραπέμπει στα 60’s, το Botanicals διαπνέεται από μια φρεσκάδα χωρίς ίχνος εύκολων αντιγραφών. Η Ren Water στο Botanicals έχει ενσωματώσει τον σεβασμό της σε ένα μουσικό είδος που άφησε εποχή με τους δημιουργούς που σημάδεψαν τον μουσικό μας πλανήτη αλλά προτείνει το δικό της μελωδικό μονοπάτι στους πολύβουους δρόμους της καθημερινότητας στην Αθήνα του 2025.
Την ευχαριστώ και ως ακροατής για το ταξίδι που μου προσέφερε αλλά και για την ειλικρινή «κουβέντα» που κάναμε με αφορμή το άλμπουμ που θα διαβάσεις αμέσως!
Πώς συνδυάζεται η ψυχεδέλεια με τον κυνισμό που επικρατεί γύρω μας – κοινωνικά και πολιτικά;
Το κίνημα της ψυχεδέλειας στην μουσική και την τέχνη, όπως ξεκίνησε την δεκαετία του ’60 με το πως νοείται σήμερα έχει μεγάλες διαφορές και περιλαμβάνει ένα μεγάλο εύρος στυλ και ερμηνείας. Θα
μιλήσω για την δική μου οπτική, ξεκινώντας με το τί σημαίνει ψυχεδέλεια για μένα. Πρόκειται για τη δύναμη που αναβλύζει από κάποια σκοτεινά βάθη κι όμως γίνεται όχημα της ψυχής, που σου επιτρέπει
να ταξιδέψεις εκεί που o κοινός νους θεωρεί ότι δεν μπορείς να φτάσεις, είναι μελαγχολία αλλά όχι θλίψη, είναι αρχέγονη γνώση, μια κατάσταση μόνιμης ερωτικής και επαναστατικής διάθεσης απέναντι
σε ό,τι συμβαίνει. Η ψυχεδέλεια για μένα δεν πολεμά τον κυνισμό, τον μεταλλάσσει από τον πυρήνα του.
Τι σημαίνει για σένα μια φράση που οι καλλιτέχνες συχνά αναφέρουν: «αυτό το έργο είναι μια αναμέτρηση με τον εαυτό μου». Με τι αναμετρήθηκες για να γεννηθεί το Botanicals;
Όταν ο κόσμος της έμπνευσης ανοίγει είναι απλά αδύνατον να του αντισταθείς. Προσωπικά αισθάνομαι ότι τα τραγούδια και οι στίχοι υπάρχουν ήδη πίσω από τα πέπλα της καθημερινότητας, και
όταν κοιτάξεις πιο προσεκτικά και αφεθείς, σού αποκαλύπτονται χωρίς κόπο και αναμετρήσεις. Το θέμα είναι να βρεις το μονοπάτι που πολλές φορές είναι δύσβατο. Έτσι ήταν και το Botanicals, το
αισθανόμουν ολοκληρωμένο πριν καν γραφτούν και τα 8 τραγούδια, και περίμενα υπομονετικά τη στιγμή που θα εμφανιστεί σε μένα με απόλυτη καθαρότητα.
Τραγουδάς τον «Νάρκισσο» στο άλμπουμ. Πιστεύεις ότι ο ναρκισσισμός είναι μια από τις αιτίες στην κρίση των σχέσεων αλλά και της καθημερινότητας των ανθρώπων
Θεωρώ ότι είμαστε σε μία εποχή που επικρατεί ένα χάος στις σχέσεις των ανθρώπων και η αιτία δεν είναι μόνο ο ναρκισσισμός. Η δίκαιη ανάγκη μας να καταρρίψουμε τα πρότυπα και τα αρχέτυπα, που
καταπίεζαν την μοναδικότητα και την προσωπικότητα μας, έχει δημιουργήσει μια νέα σειρά κανόνων που υποδουλώνει τους ανθρώπους με έναν νέο τρόπο μοναξιάς και μάταιης αυταρέσκειας. Η
ελευθερία υπάρχει όταν σέβεσαι την ελευθερία και τα όρια του άλλου. Βρισκόμαστε σε μία περίοδο σύγκρουσης, που φοβάται κανείς να δείξει αδυναμία απέναντι στον άλλον άνθρωπο, να πει θαρραλέα
ότι έχει ανάγκη ή χρειάζεται κάτι πέραν του εαυτού του. Έχουμε δρόμο ακόμη μπροστά μας αλλά τίποτα δεν μένει στάσιμο. Στο Unborn child σε ένα στίχο λέει ότι… αν σε ρωτήσουν αν υπάρχει κάτι που
ακόμη δεν έχει γίνει γνωστό στον κόσμο… πες τους ότι η αγάπη κάνει τα λουλούδια να ανθίζουν.. ! …έχουμε ακόμα δρόμο!
Γιατί αυτό το τραγούδι είναι ελληνόφωνο; Πώς διαλέγεις τι θα πεις στα αγγλικά και τι στα Ελληνικά όταν δημιουργείς;
Ο δίσκος είναι γραμμένος στην αγγλική γλώσσα, ο ελληνικός στίχος σε αυτό το τραγούδι προέκυψε από την ποιήτρια Εσμεράλδα Γκέκα και το ποίημά της Νάρκισσος και Ηχώ. Εκτός από την βαθιά φιλία μας,
μας ενώνουν η μουσική και οι στίχοι, η αγάπη για την ποίηση και οι ατελείωτες ώρες που ακούμε μαζί Love και Fever Tree.. Όταν διάβασα το «Νάρκισσος και Ηχώ» στην ποιητική της συλλογή, πριν μερικά
χρόνια σκέφτηκα αμέσως ότι θέλω να το κάνω τραγούδι. Η Εσμεράλδα έχει μια μελωδικότητα σε όλους της τους στίχους, και για μένα οι λέξεις για να μπουν σε μουσική πρέπει πρώτα να πλέουν αρμονικά. Η
γλώσσα είναι ένα μέσο επικοινωνίας, όταν όμως παντρεύεται με μουσική γίνεται μια νέα οντότητα. Αν για παράδειγμα ακούσεις ένα τραγούδι σε μία γλώσσα που δεν γνωρίζεις αλλά σε σαγηνεύσει, αρχίζεις
να το τραγουδάς και ας μη μιλάς τη γλώσσα. Πολλές φορές δημιουργώ λέξεις δικές μου όταν τραγουδάω μόνο και μόνο επειδή ακούγονται όμορφα και δίνουν ροή στην έμπνευση.
Πέραν λοιπόν του νοήματος, το κριτήριο μου βασίζεται στην “πλευστικότητα” των στίχων μέσα στην “θάλασσα” της μελωδίας.
Ποιες είναι οι ρίζες σου, μουσικά τόσο στην ελληνική όσο και στη διεθνή σκηνή;
Τα πρώτα μου ακούσματα προέρχονται από τα βυνίλια που υπήρχαν στο σπίτι, και είχα την τύχη στη ζωή μου να ακούω παιδιόθεν ακόμη πολλή μουσική. Η συλλογή περιείχε κλασσική μουσική -ειδικά
Mozart, στον οποίο τρέφω τρομερή αδυναμία-, αλλά και πολύ Rock ‘N Roll, Beatles, Joan Baez, Jazz standards, και τον αγαπημένο μου δίσκο όλων, «Γιώργος Ρωμανός – Δυο μικρά γαλάζια άλογα».
Οι ρίζες μου γενεαλογικά κρατάνε και από τη Σμύρνη, και έτσι πολύ αργότερα ανακάλυψα πόσο μιλάνε στην καρδιά μου κάποια σμυρναίικα όπως το «Τι σε μέλει εσένανε».
Κάνεις ένα live και μετά, ας πούμε ότι ακολουθεί μια κουβέντα με το κοινό. Τι θα ήθελες να πεις λεκτικά, πέραν των μηνυμάτων που στέλνεις με τα τραγούδια σου;
Οι κουβέντες μετά τα live είναι σχεδόν πάντα ένα γάργαρο νερό έντονων συναισθημάτων, ένας γλυκός απόηχος αυτού που ζήσαμε μαζί και δεν ξαναγυρίζει.
Έχεις μια εμπειρία από την ελληνική σκηνή. Σήμερα πώς βλέπεις μουσικά την Αθήνα; Τι της λείπει – αν υποθέσουμε ότι κάτι …λείπει;
Μιλώντας πάντα για την ανεξάρτητη σκηνή της Αθήνας που γνωρίζω λίγο περισσότερο, αυτό που σίγουρα λείπει είναι οι συναυλιακοί χώροι που σέβονται τους καλλιτέχνες. Κατά τα άλλα για μένα
υπάρχει άνθιση και βγαίνουν πολύ ωραίες δημιουργίες που δυστυχώς χάνονται βέβαια συνήθως μέσα στο χάος της υπέρ-επικοινωνίας!
Ποιο είναι το αγαπημένο σου συναυλιακό venue;
Αγαπημένος συναυλιακός χώρος είναι για μένα μια σκηνή στημένη στη φύση κατά προτίμηση, ή σε έναν απλό χώρο, με καλές ηχητικές εγκαταστάσεις, για την καθαρότητα και όχι την ένταση του ήχου,
χωρίς γιγαντοοθόνες και led, με ωραία φώτα, και σε ιδανικές συνθήκες με live liquid show. Από την άλλη ιδανική συναυλία είναι αυτή που σε ταξίδεψε αλλού!
Τι σου αρέσει να βλέπεις Live;
Συναυλίες από καλλιτέχνες και μπάντες που αγαπώ, που συνήθως κινούνται σε ψυχεδελικά και ροκ μονοπάτια αλλά και αυτούς που απλά ζουν και γεμίζουν τη σκηνή με πάθος, εκφράζοντας ένα κομμάτι μου.
Θυμάσαι ποιο ήταν το πρώτο σου live; Πώς βρέθηκες εκεί, πώς ήσουν μετά;
Δυστυχώς δεν θυμάμαι, ειλικρινά, ξέρω όμως ποια θα ήθελα να ήταν η πρώτη μου συναυλία και αυτή θα ήταν των Love στο Ρόδον το 2003!
Με ποιους καλλιτέχνες που έχουν φύγει από τη ζωή θα ήθελες να μπορούσες να παίξεις και να γράψεις μουσική μαζί τους;
Πρωταρχικά με τον Arthur Lee, να μου πει τί συνέβαινε στο κεφάλι του, να είχα αράξει με τον Jim Morrison στο Παρίσι, με τον Jimmy Hendrix για ατελείωτο αυτοσχεδιασμό, με την Janis Joplin να
ακούσω αυτό το γρέζι και αυτό το γέλιο από κοντά, με τον Μανώλη Χιώτη να με πάει στους δικούς του δρόμους.. !
Έχεις έναν/μια καλλιτέχνη που θεωρείς ότι είναι ο νοητός μέντοράς σου;
Δεν μπορώ να απαντήσω με ένα όνομα σε αυτήν την ερώτηση, κάνω γενικά αυτό που μου υπαγορεύει το ένστικτό μου. Μπορώ να αναφέρω μερικούς καλλιτέχνες που με έχουν επηρεάσει περισσότερο κατά
καιρούς και έχω διδαχθεί μέσα από το έργο τους όπως ο Donovan, η Grace Slick, η Judy Henske, η Linda Perhacs, ο Rocky Erickson και πάντα ο Arthur Lee!
Με αφορμή μια συζήτηση που γίνεται συχνά: Μπορείς να συνεχίσεις να «καταναλώνεις» κάποιον καλλιτέχνη που κοινωνικά και πολιτικά βρίσκεται απέναντι στα πιστεύω σου ή κάνει μια δήλωση που σε εξοργίζει και τελικά σε «προδίδει»
Μπορεί να πάψω να ακολουθώ έναν καλλιτέχνη που προδίδει τις αξίες μου αλλά δεν θα υποβιβάσω το έργο του αν αυτό με έχει αγγίξει στο παρελθόν .
Είσαι ειλικρινής όταν χαλιέσαι με κάτι / κάποιο πρόσωπο. Απαντάς ή απλώς αγνοείς κάτι που σε ενοχλεί;
Αν το πρόσωπο αυτό έχει κάποια αξία για μένα, τότε βρίσκω νόημα να ασχοληθώ και να επικοινωνήσω αυτού που με ενόχλησε. Διαφορετικά είναι χαμένος χρόνος.
Τι μπορεί να σε κάνει να μην ξαναμιλήσεις σε κάποιο πρόσωπο;
Η Βία, σε οποιοδήποτε έμψυχο ον, αδύναμο ον, ή και δέντρο, βουνό, ποτάμι ή θάλασσα.
Πού μεγάλωσες και ποιες γειτονιές σου αρέσουν στην Αθήνα;
Μεγάλωσα στον Πειραιά,- Σκαφάκι αγαπημένο μέρος, -Εξάρχεια Κυψέλη αγαπημένες γειτονιές.
Ποιο είναι το στέκι σου;
To Beatniks στα Εξάρχεια και το βραχάκι μου στο Σκαφάκι
Παρέες και «παρεάκια» – Τι πιστεύεις για τη δύναμή τους;
Η παρέα μου, χαρά, στήριξη, αγάπη, στα εύκολα και στα δύσκολα. Το «παρεάκι» κρύβει μια λίγο αρνητική χροιά κάποιες φορές. Η παρέα για μένα συνδέεται με μοίρασμα, όμορφες στιγμές, αποδοχή, ένας κύκλος που μέσα του μπορείς να συμπεριφέρεσαι ελεύθερα και δημιουργικά, και αυτό είναι δύναμη. Ενώ το παρεάκι μου θυμίζει κάτι μίζερο όπως το «πηγαδάκι»!
Θα μας δώσεις το βιογραφικό σου μέσα από πέντε καλλιτεχνικά έργα; (βιβλία, μουσικές, θεατρικά, κινηματογραφικές ταινίες)
Ο κύκλος των χαμένων ποιητων, Τα άνθη του κακού- Μπωντλαίρ, How wild the wind blows – Molly Drake, Wales Visitation – Allen Ginsberg, Το άρωμα του ονείρου-Τομ Ρομπινς
Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου βήματα. Πού θα σε ακούσουμε Live την άνοιξη και το
καλοκαίρι του 2025;
Αυτήν την περίοδο ολοκληρώνουμε τις ηχογραφήσεις για το τρίτο άλμπουμ των Echo Train.
Στις 13 Ιουνίου θα παίξουμε live με την υπέροχη μπάντα που έχουμε φτιάξει, τον δίσκο Ren Water – Botanicals, και κάποιες διασκευές, στο χώρο του Exa στο Γκάζι, Ιεροφαντών 13, Αθήνα.
Γιάννης Καφάτος
