Το “σ’αγαπάω” πρέπει να το λες, όχι να το κάνεις “send”

Πόση μοναξιά υπάρχει εκεί έξω; Τόσες φωτό από παραλίες, clubs, χωριά, πόλεις, ταβέρνες, καφετέριες, πισίνες, γούρνες και μπανιέρες… όλα αυτά τα καρέ είναι για να βρείτε το άλλο σας μισό ή τη νέα σας καψούρα για το επόμενο δεκάλεπτο;

Με ένα κλικ και ένα request “συναντιέστε”… με καμιά εικοσαριά λέξεις “γνωρίζεστε”, με δύο αυτοκόλλητα “φλερτάρετε” και ωωωωπ… ξεφυτρώνουν λεξούλες “γλυκιές, ιερές και απαγορευμένες” όπως “μου αρέσεις”, “μου έλειψες”, “σε θέλω”, “ερωτεύομαι”, “δεν κοιμάμαι”, “δεν κοιμάμαι, δεν κοιμάμαι/ όταν αρχίζω να σε θυμάμαι/ δεν κοιμάμαι και το ξέρεις/ υποφέρω κι υποφέρεις!”

Και αναρωτιέμαι… πώς μπορείς να διακρίνεις  πώς είναι ο άλλος κι αν σου αρέσει, ανάμεσα σε καλά επιλεγμένα καρέ, φίλτρα, φώτα, σκοτάδια, κοντινά και μακρινά – ανάλογα με τον σωματότυπο και την αμφίεση…

Πώς μπορείς να διακρίνεις πώς είναι ο άλλος και αν σου αρέσει, ανάμεσα σε “πρώτες εντυπώσεις” 30 λέξεων και 140 χαρακτήρων… γεμάτες τσιτάτα και εξυπνακίστικες ατάκες. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν θα κάνεις “κατάθεση  ψυχής” σε ένα μικρό κουτάκι, πατώντας με τα δάχτυλα πλήκτρα/γραμματάκια (στην καλύτερη) ένα κομμάτι γυαλί (στη χειρότερη)… και παλεύοντας ταυτόχρονα και  με το autocorrect που μόνιμα παίζει με τα νεύρα σου βιολί…

Μα πες μου τώρα αλήθεια… πώς μπορείς διακρίνεις πώς είναι ο άλλος και αν σου αρέσει, ανάμεσα σε γράμματα, γραφικά, φωτογραφίες, χαμογελαστές φατσούλες, lol και χαχαχα ή xaxaxa ή hahaha ή κλαίωωωωωω. Αν δεν ακούσεις τη φωνή του άλλου, το “χρώμα” που δίνει στις λέξεις, τον στόμφο, την ταχύτητα της σκέψης και του λόγου, την ατάκα ή την κοτσάνα που “ξέφυγε”, το κόμπιασμα και την αμηχανία ή έστω το χασμουρητό όταν έχει πάει τρεις τα ξημερώματα, το γέλιο… το γέλιο…

Το ξέρω σας έπρηξα με τις απορίες μου.. αλλά είναι που είμαι 35 χρονών γαϊδούρα… και δεν μπορώ να καταλάβω… πώς γίνεται από συζητήσεις – που δεν είναι συζητήσεις – αλλά ερωτοαπαντήσεις, συνεντεύξεις, καμιά φορά (στη χειρότερη των περιπτώσεων) “χαριτωμένες ανακρίσεις” … πώς γίνεται από τέτοιες “συζητήσεις” να νομίζεις/πιστεύεις/νιώθεις/παραμυθιάζεσαι (διάλεξε και πάρε)  ότι ΑΥΤΟΣ, ΑΥΤΗ και όλα τα μυστήριά τους είναι… το πρόσωπο που εσύ θες;

Πώς γίνεται να σε ενδιαφέρει τόσο, ώστε να μπαίνεις στη διαδικασία να ρωτάς ή να απαντάς κάθε τρεις και λίγο ερωτήματα όπως “που είσαι;”, “πώς πέρασες”, “ξύπνησες;” “έφαγες;” Αν έφαγα, έχουν να με ρωτήσουν εδώ και δεκαπέντε χρόνια, από τότε δηλαδή που “χάσαμε” τη γιαγιά τη Δέσποινα. Θα μου πεις ίσως να μη με ρωτούσαν γιατί φαινόταν ότι δεν συνηθίζω να παραλείπω  γεύματα.. αλλά “έφαγες;” Σοβαρά; Το μόνο που δεν ρωτάτε για να εκφράσετε το “ενδιαφέρον” σας είναι αν “φόρεσες ζακέτα;” και αυτό, ούτε από τη γιαγιά τη Δέσποινα δεν το έχω ακούσει.

Πώς γίνεται να νιώθεις την ανάγκη, μόλις ξυπνήσεις να στείλεις “καλημέρα” και πριν κλείσεις τα μάτια σου να ενημερώσεις με ένα “καληνύχτα.. όνειρα γλυκά” κάποιον που δεν έχεις αγγίξει ούτε μια φορά; Μα είναι μια “συνήθεια”, δυο λέξεις που η αξία τους μετράει όταν τις λες από κοντά.. όταν συνοδεύονται από χαμόγελο, μούτρα, λαγνεία ή ακόμα και νεύρα… 

Πόση αξία μπορεί να έχει μία “καλημέρα” όταν ακολουθείται από ένα “send”;  

Ό,τι ρωτάω σήμερα.. είναι πραγματικές μου απορίες, δεν είναι επικρίσεις, καταγγελίες κλπ.. να μάθω θέλω κι εγώ τα μυστικά, αυτά που μάλλον “ξέχασα” ή “έχασα” κυκλοφορώντας εκεί έξω.

Αλήθεια πόση μοναξιά υπάρχει εκεί έξω;

Έχω αρχίσει και δεν πιστεύω ούτε στα ίδια μου τα μάτια. Εσάς δεν βλέπω να γεμίζετε τις καφετέριες, τα μπαράκια, τα μπουζούκια και αυτή την εποχή, τις παραλίες, τα καράβια, τα λιμάνια, τις πλατείες και τα πανηγύρια; Συνωστίζεστε, σπρώχνεστε, στέκεστε, ξαπλώνετε ο ένας δίπλα στον άλλο… Πώς είναι δυνατόν να μην γνωρίζεστε, να μην φλερτάρετε, να μην εκδηλώνεστε, να μην ερωτεύεστε, αλλά να “βολεύεστε”, γυρίζοντας πίσω μόνοι στην “ασφάλεια” του υπολογιστή, για να “συναντηθείτε” και να “αγαπηθείτε” με δυο κλικ για ένα δεκάλεπτο;

Και για να το κλείνουμε σιγά-σιγά… ναι να δεχτώ ότι υπάρχει μοναξιά εκεί έξω αλλά να.. ίσως να φταίει η ηλικία μου που δεν καταλαβαίνω αυτά τα “νέα” ήθη και έθιμα.. ίσως να φταίει και το ότι υπήρξα τυχερή στη ζωή μου και έζησα τον έρωτα, την καψούρα, τις πεταλούδες και τα πυροτεχνήματα με την “πρώτη ματιά” από κοντά… 

Εξακολουθώ να μη σας καταλαβαίνω.. και τώρα που το σκέφτομαι, δεν θέλω… Θα σας απαντήσω όμως σε μια ερώτηση που δεν μου κάνατε, αλλά να, με το ζόρι εγώ θα σας το πω.  Αυτό το περίεργο, το καρμικό, το ουρανοκατέβατο, αυτό το κεραυνοβόλο, γίνεται, να το ξέρετε, συμβαίνει, αρκεί να μην έχετε κολλημένα τα μάτια στην οθόνη.  Χαλαρώστε λίγο με την καψούρα του δεκάλεπτου… ζήστε και θα ερωτευτείτε. Γίνεται και σας το υπογράφω, και δεν θα το αλλάζετε με τα like όλου του κόσμου!

send

Δέσποινα Γρηγοροπούλου