Σπύρος Γραμμένος: Μοναξιά νιώθω όταν δεν επιλέγω τη μοναχικότητα! – Συνέντευξη στον Γιάννη Καφάτο

Περιμένοντας τη συναυλία του Σπύρου Γραμμένου στην Τεχνόπολη, στις 2 Ιουλίου, θέλησα να γνωρίσω, να γνωρίσουμε όλοι δηλαδή, λίγο καλύτερα, λίγο παραπάνω έναν πολύ συμπαθή και συνεπή καλλιτέχνη που έχει το χιούμορ για όπλο.

Ο Σπύρος Γραμμένος, μας μιλάει λοιπόν γι’ αυτή την «ασπίδα»  και είχε την καλοσύνη να απαντήσει στις ερωτήσεις για τον τρόπο που γράφει τραγούδια, τη λογοκρισία, το ρόλο του καλλιτέχνη αλλά και άλλες πτυχές του εαυτού του!

Η αίσθησή μου από τη μικρή γνωριμία – ελπίζω μελλοντικά να γίνει πιο ουσιαστική – με τον Σπύρο Γραμμένο είναι πως πρόκειται για έναν καλλιτέχνη και άνθρωπο ταλαντούχο, ευγενή και οξυδερκή με ενσυναίσθηση για ό,τι συμβαίνει γύρω του (και στους άλλους)!

Ο λόγος στον ίδιο!

Μια ακόμη συναυλία; Γιατί να έρθουμε 2 Ιουλίου στην Τεχνόπολη; Και μη μου απαντήσεις «γιατί είμαι ο άνθρωπος που περπάτησε όλη τη γη για να μεταφέρει το μήνυμα της αγάπης»…


Να έρθετε γιατί είναι Τρίτη και το έχουμε κανονίσει εδώ και τρεις μήνες. Να έρθετε γιατί θα σας περιμένουμε και γιατί αν δεν έρθετε, δεν θα πάμε ούτε κι εμείς. Τέλος, να έρθετε γιατί πρέπει.

Το χιούμορ που διατρέχει τη δουλειά σου, ακόμη και τα δελτία τύπου για τις δουλειές σου είναι άποψη ή μια ιδιότυπη ασπίδα για να αντιμετωπίσεις κάτι;

Είναι ο τρόπος να αντιμετωπίζω την πραγματικότητα. Είναι όντως μια ασπίδα απέναντι σε όλη την μαυρίλα που προσπαθεί να μας σκεπάσει. Είναι ένας τρόπος να παίρνω δύναμη γι’ αυτά που έρχονται. 

Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη σου συναυλία και πώς κατάφερες να πας σ’ αυτή;

Η πρώτη μου συναυλία ήταν της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Παρουσίαζε τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε, Αλκίνοο Ιωαννίδη. Ήμουν πάνω από το θέατρο το μεσημέρι, σκαρφαλωμένος σε έναν τοίχο, μαζί με έναν φίλο και βλέπαμε τις προετοιμασίες. Αποφασίσαμε πως το βράδυ θα κάναμε το ίδιο. Ήμασταν πολύ πιτσιρικάδες και δεν είχαμε φράγκο. Οπότε το βράδυ, ξανασκαρφαλώσαμε εκείνον τον τοίχο και μπήκαμε χωρίς να πληρώσουμε και με δυο σεκιουριτάδες να μας κυνηγούν μέχρι να κρυφτούμε στο πλήθος. 

Για ποια συναυλία κλαις ή είσαι απίστευτα τσαντισμένος που δεν πήγες και για ποια κλαις ή είσαι απίστευτα τσαντισμένος επειδή πήγες;

Πάω ή δεν πάω συνειδητά σε κάθε συναυλία. Δεν έχω κάποιο τέτοιο συναίσθημα για κάτι. 


Πες μου σε παρακαλώ πώς είσαι μισή ώρα πριν βγεις στη σκηνή, τι κάνεις; Πώς προετοιμάζεσαι;


Συνήθως είμαι σε έναν γλυκό πανικό. Προσπαθώ να κάνω ζέσταμα, παίζω λίγο κιθάρα, κάνω διατάσεις, αλλά όλα αυτά χωρίς νόημα γιατί ταυτόχρονα, ενώ προσπαθώ να συγκεντρωθώ, αποσπούμε διαρκώς, μέχρι την στιγμή που μου λένε «βγαίνουμε» κι εγώ δεν είμαι καθόλου έτοιμος. Θέλω αυτό το «πέντε λεπτά ακόμη».

Ποιο είναι το πιο ευτράπελο που σου έχει συμβεί ανεβαίνοντας στη σκηνή να τραγουδήσεις;


Φέτος, σε ένα live την ώρα που στο κομμάτι «Το όνομά μου ειν’ το δικό σου» ο κόσμος φωνάζει «Ο Παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί», πετάχτηκε ένας και είπε «Ο Παύλος ζει και τα @@ μας κουνιούνται». Σταμάτησα την μπάντα, έφυγα από το μικρόφωνο, πήγα προς το μέρος του, του ζήτησα να το ξαναπεί μπροστά σε όλους, ντράπηκε πάρα πολύ και σηκώθηκε και έφυγε από το χώρο.

Πώς φτιάχνεται ένα τραγούδι; Σου έρχεται «αυτόματα» η ιδέα, η μελωδία ή «χτίζεται» σιγά σιγά;

Είναι μια διαδικασία που νιώθω πως δεν συμμετέχω και τόσο. Συνήθως κρατάω μια κιθάρα ή είμαι μπροστά σε ένα πλήκτρο, αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς.

Έχεις αγωνία όταν φτιάχνεις τραγούδια να έχουν μια καλή ατάκα που θα μείνει; Τι είναι αυτό που σε παιδεύει περισσότερο όταν φτιάνεις τα τραγούδια σου;


Την στιγμή που το γράφω, δεν με παιδεύει τίποτα. Τις επόμενες μέρες που το κοιτάω, το γρατζουνάω και το ακούω, εκεί είναι που μπορεί να το σκαλίσω ή να του αλλάξω πράγματα που δεν κατάλαβα όταν το έγραφα.


Πώς είσαι ως άνθρωπος; Έχεις υπομονή ή βιάζεσαι και είσαι ανυπόμονος;


Ανάλογα την περίπτωση. Υπάρχουν στιγμές που δεν αντέχω να τις περιμένω και πράγματα που δεν με ενδιαφέρει πότε θα γίνουν. Υπάρχουν πράγματα που με ενοχλούν πραγματικά όταν δεν είναι στην ώρα τους, ειδικά αν κάποιος μου έχει δώσει μια συγκεκριμένη στιγμή να περιμένω και δεν συμβαίνει αυτό που θα έπρεπε.

Έχεις την αίσθηση ότι ανήκεις κάπου; Ότι έχεις ανθρώπους, που είτε τους ξέρεις είτε όχι υπάρχει κάτι που σας ενώνει, σαν τα μέλη μιας αγέλης;


Ξέρω ότι έχω τρεις φίλους και γύρω μου ανθρώπους που μας ενώνει ο πόνος για το άδικο. Δεν νιώθω ότι είμαι μέλος σε κάτι. 

Μοναξιά πότε νιώθεις;

Όταν δεν επιλέγω την μοναχικότητα.


Πιστεύεις ότι ζούμε σε μια εποχή που οι δημιουργοί αυτολογοκρίνονται για να μην «ενοχλήσουν» και «κοπούν»;


Υπάρχουν αυτοί που αυτολογοκρίνονται και αυτοί που λογοκρίνονται. Υπάρχει γενικά ένας φόβος. Υπάρχουν και οι καλλιτέχνες που τον προσπερνούν.

Ποιος ο ρόλος της τέχνης στην κοινωνία και τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών; Έχετε λόγο ή οι καλλιτέχνες επιλέγουν έναν ρόλο διασκεδαστή που δεν παρεμβαίνει;

Η τέχνη είναι πολιτική. Τώρα, αν πολλοί το προσπερνάνε ή το ξεχνάνε ή το αφήνουν στην άκρη για τους λόγους τους, είναι άλλο θέμα. Η τέχνη πρέπει να ενοχλεί.

Έχεις φοβηθεί ότι μπορεί να σου λογοκρίνουν ένα τραγούδι ;

Δεν με αφορά αυτό το θέμα καθόλου. Τα τραγούδια ανήκουν στον κόσμο. Λογοκρίνοντας ένα τραγούδι, φιμώνεις την κοινωνία.


Πώς βλέπεις τα ραδιόφωνα και εν γένει τα ΜΜΕ σήμερα;


Ο καθένας σε αυτά τα μέσα κάνει την δουλειά που του έχουν αναθέσει. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που άνθρωποι που δουλεύουν σε αυτά τα μέσα κάνουν την δουλειά που θα ήθελαν.

Μιλάς για την κακοποίηση που δέχτηκες, την αδιαφορία της αστυνομίας – όπως είπες πρόσφατα – όταν το κατήγγειλες και αναρωτιέμαι από πού αντλείς τη δύναμη να το κάνεις;

Από όσα γίνονται καθημερινά. Η δική μου περίπτωση είναι κάτι που το διαχειρίστηκα και πέρασε. Είναι όμως μία πληγή που κάθε μέρα που ακούμε για ένα καινούργιο περιστατικό, αυτή η πληγή ανοίγει.   

Τι χρειάζεται να γίνει για να αλλάξουν οι νοοτροπίες που «κατηγορούν» τα θύματα, οι πατριαρχικές στερεοτυπικές λογικές που τελικά αφήνουν απροστάτευτα τα κάθε λογής θύματα κακοποιητικών συμπεριφορών;

Παιδεία χρειάζεται. Χρειάζεται από το σπίτι, το σχολείο και ολόκληρη την κοινωνία ευαισθητοποίηση. Και ειδικά όσοι βγαίνουν στα κανάλια και υποστηρίζουν τους κακοποιητές με διάφορες φθηνές δικαιολογίες, να πάνε στον βούρκο όπου ανήκουν.


Τι φοβάσαι και πώς καταπολεμάς τους φόβους σου;


Πιο πολύ φοβάμαι τον εαυτό μου και το καταπολεμώ με ψυχοθεραπεία.

Γιάννης Καφάτος

Πληροφορίες για το Live του Σπύρου Γραμμένου στην Τενχόπολη-ΕΔΩ

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top