Ο σκοτεινός αλλά ιδιόρυθμα φωτεινός κόσμος στη νέα δισκογραφική δουλειά με την υπογραφή Τheodoros του Θοδωρή Δημητρίου έχει ξεκινήσει το ταξίδι του για το κοινό με τον ήχο που έχει τις αναφορές στο μουσικό παρελθόν του με τη Λευκή Συμφωνία.
Με αφορμή την κυκλοφορία του άλμπουμ και και του εν γένει νέου εγχειρήματος με τη Dream Ritual (εκδόσεις / δισκογραφική εταιρεία) κάναμε μια κουβέντα που μας εισάγει στον όμορφο μουσικό κόσμο του Theodoros. Λέμε όμως κι ενδιαφέροντα πράγματα για τα βινύλια και τη μουσική σκηνή της Αθήνας του σήμερα.
Μετά από μέλος μιας μπάντας που σχεδόν 40 χρόνια άφησε το στίγμα της στην ελληνική μουσική σκηνή, τώρα με solo project. Τι διαφορά έχει ο Θοδωρής της Λευκής Συμφωνίας από τον Theodoros του σήμερα;
Είναι μια συνέχεια της προσωπικής πορείας μου στη μουσική το solo project αυτό. Κατά καιρούς κάνω πράγματα παράλληλα με τη Λευκή Συμφωνία. Έχω σπουδάσει κλασσικό τραγούδι και έχω συνεργαστεί με την Εθνική Λυρική Σκηνή, έγραφα για μουσική στο Ποπ+Ροκ και σε fanzines, στην Popaganda, γράφω ποίηση, ασχολούμαι με τα synths και την ηχογράφηση. Προσπαθώ να βρίσκω καινούργιους και διαφορετικούς τρόπους έκφρασης και έχω συνέχεια ιδέες για νέα σχέδια. Η δημιουργία της Dream Ritual, της προσωπικής μου εταιρείας και εκδοτικού οίκου, είναι και αυτό μέρος της πορείας μου και του στίγματος που επιδιώκω να αφήνουν οι δουλειές μου.
Κέρδη και ζημιές, προσωπικά και καλλιτεχνικά από τη μέχρι τώρα πορεία σου;
Μόνο κέρδη υπάρχουν αφού κάνω κάτι που αγαπώ και έχει ανταπόκριση. Δυσκολίες έχουν υπάρξει στη πορεία, αλλά δεν με απασχολεί το να ανατρέχω στο παρελθόν και να κρίνω εκ των υστέρων τις καταστάσεις. Το να γράφω στίχους και μουσική είναι μια συνεχής εξελικτική διαδικασία και πάντα έχω στο μυαλό μου την πρόκληση να δημιουργήσω ένα έργο εμπνευσμένο και διαχρονικό.
Το καινούργιο σου άλμπουμ «Every day I die», πώς φτιάχτηκε και σε ποιους απευθύνεται;
Έγραψα και ηχογράφησα το δίσκο στο στούντιο μου, έπαιξα τα synths και προγραμμάτισα. Ο Έκτορας Τσολάκης με τον οποίο έχουμε συνεργαστεί στα δύο τελευταία άλμπουμ της Λευκής Συμφωνίας έπαιξε κιθάρα και έκανε τη παραγωγή. Η Melanie Merges- Δημητρίου έχει κάνει το artwork και το εξώφυλλο του άλμπουμ και το video για το ομώνυμο τραγούδι. Ο δίσκος απευθύνεται κυρίως στο κοινό του σκοτεινού εναλλακτικού ήχου, αλλά πιστεύω ότι το υπόβαθρο και το εύρος που έχουν οι συνθέσεις, η παραγωγή και η αισθητική του artwork, ξεπερνούν τα όρια του συγκεκριμένου είδους. Θα έλεγα ότι μπορούν να τον κατανοήσουν και απολαύσουν εκείνοι που θα θελήσουν και θα καταφέρουν να εισχωρήσουν μέσα στο σκοτεινό του κόσμο.
Πώς είναι η Αθήνα μουσικά; Αναζητά, αντέχει, επιδιώκει και εν τέλει ανέχεται και μπορεί να αναδείξει μεμονωμένους καλλιτέχνες ή μπάντες;
Η Αθήνα είναι η βάση μου αλλά το μυαλό μου και το άλμπουμ δεν είναι φτιαγμένα για να λειτουργήσουν μέσα σε χωροχρονικά στεγανά. Η επιδίωξη μου είναι το Every Day I Die να ακουστεί και να αγαπηθεί.
Είναι πολιτική στάση ο τρόπος που γράφεται ένα τραγούδι;
O τρόπος που γράφεται ένα τραγούδι αλλά και ο τρόπος που λειτουργώ μέσα στη σκηνή έχουν να κάνουν με μια προσωπική στάση που έχω απέναντι στη ζωή αλλά και στοv τρόπο που δημιουργώ και παρουσιάζω κάθε νέα δουλειά. Με ενδιαφέρει να φτιάξω κάτι βαθύ και προσωπικό που να με εκφράζει χωρίς να με ενδιαφέρει κάτι άλλο. Η στάση και η δημιουργία μου είναι ανεξάρτητη και η αισθητική μου άποψη ιδιαίτερη και προσωπική. Έχει σκοπό να αποκαλύψει και να δείξει ένα δρόμο σε εκείνους που ενδιαφέρονται και καταλαβαίνουν, οι υπόλοιποι δεν με απασχολούν.
Έχεις αισθανθεί «περιορισμούς» ως καλλιτέχνης στην Ελλάδα σήμερα/χθες κι έχεις σκεφτεί να βάλεις νερό στο κρασί σου για μεγαλύτερη προβολή;
Δεν σκέφτομαι τη μεγαλύτερη προβολή ούτε με απασχολούν μόνο οι αριθμοί. Έχω ζήσει την αποδοχή από ένα αρκετά ευρύ κοινό από τότε που κυκλοφόρησαν οι Μυστικοί Κήποι και στην πορεία της μπάντας έχουν υπάρξει ανάλογα με την υποδοχή και ανταπόκριση που είχε από το κοινό κάθε άλμπουμ, αντίστοιχα επιτυχημένες και θετικές καταστάσεις και πολλά επιτυχημένα live. Με ενδιαφέρει η ανταπόκριση του κόσμου, αλλά πρωταρχικά πρέπει να ευχαριστεί εμένα το αποτέλεσμα σε κάθε τι που κάνω, είτε άλμπουμ, live, ή κάποιο άλλο project.
Για πολύ κόσμο η κυκλοφορία ενός άλμπουμ από μια πολυεθνική εταιρεία δίσκων δημιουργεί περίεργους συνειρμούς. Έχοντας την εμπειρία της ΕΜΙ με τη Λευκή Συμφωνία, πόσο σε βοήθησε να ωριμάσεις μουσικά αυτή η συνθήκη;
Είμασταν πάντα στις αρχές, την ουσία και την ψυχή μας μια ανεξάρτητη μπάντα, είτε βρισκόμασταν σε πολυεθνική είτε σε ανεξάρτητη εταιρεία. Όλες οι εμπειρίες με τα άτομα που έχουμε συνεργαστεί κατά καιρούς στις δισκογραφικές ανεξάρτητα αν ήταν πολυεθνικές η ανεξάρτητες, είχαν να κάνουν είχαν λόγο μόνο με τον τρόπο προώθησης. Και αυτό το ελέγχαμε σε πολύ μεγάλο βαθμό, οι σχέσεις μας με τις εταιρείες δεν είχαν να κάνουν με το καλλιτεχνικό και δημιουργικό κομμάτι και τη στάση της μπάντας αφού δεν επιτρέπαμε σε κανέναν να επέμβει ή να έχει άποψη στη μουσική μας. Ποτέ δεν κάναμε κάτι που δεν το θέλαμε. Είχαμε φροντίσει να γίνει σεβαστή και κατανοητή η στάση μας από τους ανθρώπους των εταιρειών ώστε δεν είχαν την δυνατότητα να μας πιέσουν ή να μας επηρεάσουν να κάνουμε κάτι που δεν το θέλαμε. Το ότι τώρα κυκλοφορώ το προσωπικό μου άλμπουμ στη δική μου εταιρεία είναι το αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής και εμπορικής ανεξαρτησίας και είμαι πολύ χαρούμενος που καταφέρνω να το πετύχω.
Υπάρχει «συνταγή επιτυχίας» για ένα τραγούδι, ένα άλμπουμ;
Επιτυχία είναι πρώτα από όλα να μπορείς να εκφράσεις και να αποδώσεις την αλήθεια, το βάθος της σκέψης σου και του συναισθήματός σου, την πρωτοτυπία μιας ιδέας και όλα αυτά να μπορείς να τα αποδώσεις με αμεσότητα και αυθορμητισμό. Αν επιτύχεις ένα τέτοιο αποτέλεσμα, το οποίο θα μπορεί να συνομιλεί διαισθητικά με τον ακροατή και ταυτόχρονα εκείνος να ταυτίζεται μαζί του, νομίζω έχεις καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να γράψεις ένα επιτυχημένο τραγούδι ή άλμπουμ.
Παρατηρούμε την «επιστροφή» του βινυλίου. Είναι, πιστεύεις, καλλιτεχνική ανάγκη ή μια χιπστεριά που απλώς ανεβάζει τις τιμές στην ψηφιακή εποχή με το άλλοθι μιας αναλογικής εποχής;
Το βινύλιο έχει κατά τη γνώμη μου τον καλύτερο ήχο από όλα τα formats και μαζί με το εξώφυλλο, τα inserts, κλπ, είναι και οπτικά η πιο απολαυστική εμπειρία. Για αυτό για πολλούς είναι μανία και εθισμός και οι συλλέκτες πολλές φορές πληρώνουν μεγάλα ποσά για ένα άλμπουμ, πάντα συνέβαινε αυτό. Τώρα μπορείς να βρεις τα πάντα στο διαδίκτυο και να αποκτήσεις ένα σπάνιο δίσκο αρκετά εύκολα αν μπορείς να τον πληρώσεις. Έχει χαθεί η γοητεία του να βρεις τον θησαυρό που ψάχνεις μπροστά στα μάτια σου και σε μια σχετικά καλή τιμή. Υπάρχει μια παγκόσμια τάση και έχει γίνει της μόδας το βινύλιο. Οι τιμές είναι υψηλές γιατί στην εποχή μας τα physical formats δεν είναι τα κυρίαρχα μέσα να ακούσει κάποιος μουσική, αφού οι περισσότεροι ακούν από τις πλατφόρμες. Όσα αντίτυπα και να κόψεις πια, η έκδοση θα είναι σχετικά limited και άρα πιο ακριβή κατά την παραγωγή της.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο ποσό που έχεις δώσει εσύ για έναν δίσκο; Θα το ξανάκανες σήμερα;
Δεν έχω δώσει πάνω από 100 Ευρώ για ένα σπάνιο δίσκο. Σήμερα δεν θα το έκανα γιατί έχω αποκτήσει τα περισσότερα από αυτά που θέλω παλαιότερα και σε καλές τιμές και έτσι κι αλλιώς δεν αγοράζω πια όσο παλιότερα. Eπίσης οι επανεκδόσεις που βγαίνουν μπορούν να σε καλύψουν σε αυτό που ψάχνεις.
Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα τραγούδι από το παρελθόν σου ποιο είναι αυτό;
Το Μέχρι Τον Θάνατο μου έρχεται πρώτα και αυθόρμητα στο μυαλό, γιατί εκτός από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια της Λευκής Συμφωνίας, σηματοδοτεί και την επιστροφή της μπάντας στη δισκογραφία ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.
Είσαι περισσότερο μουσική, βιβλία ή ταινίες; Ποια πέντε έργα θα συνέθεταν καλύτερα το βιογραφικό σου σημείωμα;
Διαβάζω πολύ και βλέπω αρκετές ταινίες, αλλά περισσότερο ακούω μουσική.
Βιβλία: Τales Of Mystery And Imagination Edgar Allan Poe (1839)
H. P. Lovecraft At the Mountains of Madness (1936)
Charles Baudelaire Les Fleurs du mal (1857)
Gary Lachman Turn Off Your Mind: The Mystic Sixties and the Dark Side of the Age of Aquarius (2001)
Philip K. Dick Do Androids Dream of Electric Sheep? (1968)
Ταινίες: Wicker Man Robin Hardy (1973)
The Shout Jerzy Skolimowski (1978)
Performance Donald Cammell – Nicolas Roeg (1970)
Don’t Look Now Nicolas Roeg(1973)
Solaris Andrei Tarkovsky (1972)
Μουσική: The Doors S/T (1967)
The Stooges Fun House (1970)
Nick Cave and the Bad Seeds From Her to Eternity (1984)
The Cure Pornography (1982)
Joy Division Closer (1980)
Μελλοντικά λάιβ, τι ετοιμάζεις;
Προετοιμάζω την ζωντανή παρουσίαση του Every Day I Die στην Ελλάδα και υπάρχει ενδιαφέρον από Ιταλία και Γερμανία για live.
Ποια συναυλία δε θα χάσεις φέτος το καλοκαίρι;
Το Death Disco Open Air Festival 2025
Το άλμπουμ κυκλοφορεί σε όλες τις μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες και σε φυσική μορφή.
Deluxe περιορισμένες εκδόσεις αριθμημένων έγχρωμων βινυλίων LP/ Digipack CD/ Cassette/ T-Shirt .
Official Store: https://dreamritual.gr/
Bandcamp: https://theodorosdimitriou.bandcamp.com/album/every-day-i-die
EVERY DAY I DIE Official Video: https://www.youtube.com/watch?v=2CAab_WHATI
H κεντρική φωτο του άρθρου είναι του Νίκου Αγγελόπουλου
Follow THEODOROS:
BANDCAMP: https://theodorosdimitriou1.bandcamp.com/
SPOTIFY: https://open.spotify.com/artist/33lFycdZoVYV18hgrX2wsT
YOUTUBE: https://www.youtube.com/channel/UCmrxUMIMT-tMyJ3BxmdUr4g
OFFICIAL SITE: https://theodorosdimitriou.net/
FACEBOOK: https://www.facebook.com/theodoros.d.dimitriou/
INSTAGRAM: https://www.instagram.com/theodoros.dimitriou/
TIKTOK: https://www.tiktok.com/@theodorosdimitriou.net
DREAM RITUAL Official Links:
OFFICIAL STORE: https://dreamritual.gr/
FACEBOOK: https://www.facebook.com/dreamritualgr/
INSTAGRAM: https://www.instagram.com/dream.ritual/
YOUTUBE: https://www.youtube.com/@DreamRitual
TIKTOK: https://www.tiktok.com/@dreamritual.gr
