19/06/2021

Ζωή Λάσκαρη: Στον αστερισμό της Ζωής

Ζωή Λάσκαρη: Στον αστερισμό της Ζωής

Λίγες ώρες μετά από ένα τόσο ξαφνικό φευγιό μιας ηθοποιού που μας έμαθε την ομορφιά και την αισθητική στο παίξιμο κάθε ρόλου της, είναι δύσκολο να βάλεις κάτω όλα τα δεδομένα και να γράψεις. Να γράψεις τι από τα χιλιοειπωμένα; Ναι, η Ζωή Λάσκαρη ήταν ένα αστέρι ή καλύτερα μια σταρ, αν το προτιμάτε έτσι. Ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό. Πανέμορφη, γοητευτική, προσιτή και ταυτόχρονα μια ηθοποιός που συχνά τσαλακωνόταν αδιαφορώντας μήπως χαθεί αυτή η γοητεία. Και όντως! Η γοητεία δεν χανόταν ποτέ! Ακόμα κι όταν έτρωγε το ιστορικό χαστούκι για το μουστάκι που ξύρισε ο Φαίδων Γεωργίτσης  στην ταινία "Οι θαλασσιές οι χάντρες", ακόμα κι όταν έφτανε σε απόλυτη υστερία σε ρόλους όπως αυτός στην ταινία "Εγωισμός", ακόμα κι όταν έκανε την πόρνη στην ταινία "Αστερισμός της Παρθένου". Είχε αυτό που λέμε high class ακόμα και στον πιο λαϊκό της ρόλο!

 
Για να πω την αλήθεια άργησα να γνωρίσω σε βάθος την ηθοποιό Ζωή Λάσκαρη. Τη Ζωίτσα όπως την αποκαλούσε ο Γιάννης Δαλιανίδης και όλοι οι φίλοι της στον κινηματογράφο. Άργησα γιατί έμεινα αρκετά στο να παρακολουθώ το τυπικό μιούζικαλ στο οποίο, απ' ό,τι έλεγε και η ίδια δεν είχε τόσο μεγάλη αδυναμία. Υποστήριζε πως οι καλύτερες ταινίες της ήταν οι ασπρόμαυρες. Και πόσο δίκιο είχε φυσικά!
 
Όταν έβαλε την υπογραφή της σε αποκλειστικό συμβόλαιο με τη Finos Film ξεκίνησε να λάμπει σε κοινωνικές ταινίες όπως "Ο κατήφορος", "Εγωισμός", "Στεφανία", "Δάκρυα για την Ηλέκτρα", "Ιστορία μιας ζωής", "Όλγα αγάπη μου", αλλά και σε κωμωδίες όπως "Ο ατσίδας" παρέα με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και σκηνοθέτη φυσικά τον Δαλιανίδη. Αυτές ακριβώς τις ταινίες ήταν που άργησα να δω. Τις ασπρόμαυρες που αγαπούσε η ίδια. Κι όταν τις είδα για πρώτη φορά άρχισα να καταλαβαίνω αυτό που έγραψα πριν. Ότι η Ζωίτσα ήταν μια ντίβα που τσαλακωνόταν διαρκώς στις ασπρόμαυρες ταινίες της κι όμως είχε μια μαγική λάμψη γύρω της που δεν της επέτρεπε να γίνει μια απλή λαϊκή πρωταγωνίστρια. Πάνω απ' όλα όμως το καταλάβαινε η ίδια. Γι' αυτό και οι ρόλοι που διάλεγε ήταν πάντα κάτι παραπάνω από συνηθισμένοι. Κι αυτό δεν το τόλμησε μόνο στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο! Ο Μίνως Βολανάκης, ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Μιχάλης Κακογιάννης είναι μερικοί από τους σπουδαίους θεατράνθρωπους που συνεργάστηκαν με τη Ζωή Λάσκαρη. Και φυσικά δεν θα μπορούσα να μη σχολιάσω τον εξαιρετικό πολυχώρο "Αθηναΐς" που πριν από 14 χρόνια πήρε σάρκα και οστά όπως τον είχε φανταστεί η ίδια. Στέγασε τις δικές της καλλιτεχνικές ανησυχίες μα και τόσων άλλων ηθοποιών που πολλές φορές δεν έβρισκαν εύκολα τη θεατρική στέγη που θα έπρεπε να έχουν. Η Ζωή Λάσκαρη όμως, ήταν πάντα εκεί, δίπλα στους συναδέλφους της, ανοιχτή, καλόκαρδη και θετική απέναντι σε ανθρώπους που το άξιζαν.
 
Δεν είναι καθόλου εύκολο να συνειδητοποιείς πως εκείνο το crazy girl με τις κόκκινες μπότες που μεγαλώσαμε μαζί του, ξαφνικά τα βρόντηξε όλα και έφυγε για πάντα. Ποιος μπορεί να πείραξε τη Μαίρη, τη Μαρία, την Όλγα, τη Στεφανία και την ανάγκασε να φύγει ακόμα μια φορά απ' το πλάνο κλαίγοντας…ή μήπως όχι κλαίγοντας αυτή τη φορά; Οι ρόλοι της σε πολλές ταινίες έκλειναν με θάνατο που εκείνη διάλεγε. Ήταν άραγε επιλογή της και τώρα; Ποτέ δεν θα το μάθουμε. Ξέρω όμως πως μέχρι την προηγούμενη μέρα ήταν χαρούμενη και ετοιμαζόταν για τα νέα της θεατρικά σχέδια. Θέλω να πιστεύω πως αυτή τη φορά δεν έφυγε κλαίγοντας απ' το πλάνο της ζωής.

Σίγουρα όμως έφυγε βιαστικά όπως στις ταινίες της με ένα διθέσιο σπορ κάμπριο αυτοκίνητο. Βιαστικά αλλά ίσως με το γνωστό γοητευτικό της χαμόγελο. Όχι άλλα δάκρυα λοιπόν για τη Ζωή. Όπως έλεγε κι ο Νίκος Κούρκουλος στην ταινία "Γυμνοί στο δρόμο" που την κρατούσε άψυχη στα χέρια του: "Μην την κλάψετε. Τραγουδήστε την"! Η ζωή όπως και η Ζωή δεν τελειώνουν ποτέ! Μόνο ταξιδεύουν. Καλό ταξίδι Ζωίτσα!

 
Βασίλης Κριμπάς
(Συνολικές Επισκέψεις 582, 1 επισκέψεις σήμερα)

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*