Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στο Χολαργό, στα Γλυκά Νερά και για δύο χρόνια, όταν ήμουν 7 ετών, στην Καλαμάτα. Έτρωγα κορνφλέικς με γάλα πρωί-μεσημέρι-βράδυ και έπαιζα μπάσκετ.
Στο δημοτικό, που φοιτούσα στο Χολαργό, μάς πήγαιναν στο θέατρο Πόρτα, εκεί παρακολουθήσαμε τον «Οδυσσεβάχ», την « Ελίζα», το «Σκλαβί» και άλλες παιδικές παραστάσεις της Ξένιας Καλογεροπούλου. Εκεί μπήκε κάποιος σπόρος.
Μετά το σχολείο ακολουθεί μια εξερεύνηση στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς και στην Ιατρική Σχολή σε Θεσσαλονική, Πάτρα και Αθήνα.
Σπούδασα στη Δραματική Σχολή Τεχνών 100 όπου είχα την τύχη να συνεργαστώ με εξαιρετικούς δασκάλους όπως την Εύη Σαουλίδου, τον Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη και τον Χάρη Φραγκούλη. Την περίοδο αυτή παίζω στην παράσταση «Η Ήμερη», η νουβέλα του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, στο θέατρο Σφενδόνη, μία παράσταση που προσδοκά να δώσει χώρο στην ιστορία αυτή, όχι για να προσφέρει οριστική εξήγηση, αλλά για να την αγγίξει, την παράσταση σκηνοθετούν η Δανάη Καρούμπη και η Ανθή Κολέση.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Υπάρχει καλλιτεχνική εξωστρέφεια στην Αθήνα, ζωντανή καλλιτεχνική κοινότητα, κάποιος χώρος για πειραματισμό και κοινωνία σχετικά ανοιχτή και με καλλιτεχνικό ενδιαφέρον. Την κάνουν αυτά φιλόξενη; Θα την έκαναν αν υπήρχε επαρκής κρατική υποστήριξη.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Μέχρι πριν λίγο καιρό θα έλεγα κάποιο ελληνικό νησί ή κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά αυτή την περίοδο μου έχει κάνει κλικ ο Καναδάς.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στη μαμά μου, είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρω κι αυτό αρκεί, στον μπαμπά μου, στην αδερφή μου, στη θεία μου, στους φίλους μου, στους δασκάλους μου.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Δεν είναι λίγο υπερβολικό το “αιματηρές”; Θα έκανα σίγουρα για ταξίδι.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι … Την έλλειψη πρασίνου και, κάποιες φορές, όλη αυτή τη σύνθεση κίνησης, φασαρίας, βρωμιάς και τσιμεντίλας.
Στην Αθήνα λατρεύω … Τον ήλιο και τα θερινά σινεμά.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Μία μπούρδα, μία αυταπάτη.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Ο τσιγκούνης μου φαίνεται αλλόκοτος.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Υγιή, με δημιουργικές συνεργασίες με όμορφους ανθρώπους, και μαζί με όσους αγαπώ.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Δε σκέφτομαι κάθε φορά το ίδιο πράγμα πριν κοιμηθώ ούτε όταν ξυπνάω. Χθες, πριν κοιμηθώ σκέφτηκα να σηκωθώ να κλείσω το φως. Σήμερα, όταν ξύπνησα σκέφτηκα να σηκωθώ να κλείσω το φως.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Ο φόβος. Ο έρωτας είναι άνοιγμα. Έχει ευαλωτότητα και ρίσκο. Ο φόβος μπροστά σε αυτά και μπροστά στην έκθεση, την αλλαγή και την απώλεια φέρνει την ανάγκη γα έλεγχο και ασφάλεια. Δεν ζει ομώς εκεί ο έρωτας. Ο έρωτας είναι πράξη πίστης. Ζητά παράδοση.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Τραγούδι θα πω αυτό που ακούω αυτές τις μέρες, τα πρωινά, όταν ξυπνάω, το “Cumbia Sobre el Mar” από Quantic.
Βιβλίο το “Όλες οι φωτιές η φωτιά” του Χούλιο Κορτάσαρ.
Βρείτε τον Νικηφόρο στο Instagram
Πληροφορίες:
Για 4 ακόμη παραστάσεις
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-imeri/
Διάρκεια: 105 λεπτά
Θέατρο Σφενδόνη, Μακρή 4, Ακρόπολη
