Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, στη Νέα Σμύρνη, ενώ η καταγωγή μου είναι από Βόρεια Ελλάδα, την οποία επισκέπτομαι συχνά, κυρίως τα καλοκαίρια. Από μικρή ασχολήθηκα με τη μουσική και το χορό. Απέκτησα πτυχίο πιάνου από το Ωδείο “Εστία Τέχνης” και ολοκλήρωσα έναν μικρό κύκλο σπουδών με υποτροφία στο Deree, στο τμήμα Musical Theatre, που αγαπούσα πολύ. Παράλληλα, είχα περάσει και στην Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών, οπότε για αρκετό διάστημα οργάνωνα με χειρουργική ακρίβεια τις ώρες και τις ημέρες μου για να καταφέρνω να αφιερώνω σε όλα το χρόνο που χρειαζόμουν.
Τα τελευταία δύο χρόνια ζω στον Πειραιά, όπου και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου.
Έχω συνεργαστεί πολύ στενά ως βοηθός με την Ομάδα ΒίΔα, με τη Βίκυ Καλπάκα και τη Δάφνη Καφετζή, οι οποίες αποτέλεσαν πρότυπο για μένα σε ό,τι αφορά τη δημιουργικότητα και το πάθος στη δουλειά. Η πρώτη μου επαγγελματική δουλειά ως ηθοποιός ήταν στην «Πυριτιδαποθήκη» στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα, όπου αφιέρωσα πολλές ώρες και ως βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στον καθηγητή μου – και πλέον συνάδελφο – Θεοδόση Σκαρβέλη, μια συνεργασία-μάθημα, που υπήρξε καθοριστική στο να διευρύνω την οπτική μου και να εξελίξω τον τρόπο δουλειάς μου.
Αυτή τη στιγμή συμμετέχω ως ηθοποιός στην παράσταση «LO», ένα μελλοντολογικό μελόδραμα του Μάριου Τσάγκαρη, σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Παπακώστα στον κάτω χώρο του Bio. Παράλληλα, ετοιμάζουμε με τη Μαργαρίτα Φράγκα – ηθοποιό, συμφοιτήτρια από τη σχολή – live μουσικές εμφανίσεις τις Παρασκευές του Μαρτίου στο Hard Rock Cafe στο Μοναστηράκι, το «Her Voice», ένα πρόγραμμα με Retro Pop και Soul διασκευές. Επίσης, την Τετάρτη 25 Μαρτίου (και Κυριακή 19 Απριλίου) θα παρουσιάσουμε στο Ράδιο Live Stage στο Γκάζι, τη μουσική μας παράσταση «Αφετηρία» μαζί με μια υπέροχη ομάδα ταλαντούχων νέων ηθοποιών – συμφοιτητές από τη δραματική σχολή!
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
“Φιλόξενη”… δεν ξέρω αν είναι η σωστή λέξη που θα τη χαρακτήριζε. Αυτό που νιώθω, όμως, είναι πως στην Αθήνα μπορείς να διεκδικήσεις τον χώρο σου. Δεν σου χαρίζεται τίποτα, αλλά σου δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσεις εσύ τις ευκαιρίες που θα ήθελες να σου προσφερθούν. Νομίζω πως, τελικά, η πόλη ανταποκρίνεται σε όσους έχουν διάθεση, επιμονή και ανάγκη να εκφραστούν.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Μου αρέσει η Αθήνα για βόλτες – ειδικά όταν δεν χρειάζεται να τρέχω όλη μέρα για δουλειές και υποχρεώσεις. Τότε την απολαμβάνω πραγματικά.
Αν, όμως, δεν χρειαζόταν να δουλεύω, θα ήθελα να ζω σε ένα μέρος όπου είναι καλοκαίρι τον περισσότερο καιρό. Κάπου δίπλα στη θάλασσα, σε μια ξαπλώστρα με θέα το ηλιοβασίλεμα και μόνο λίγες βροχερές ημέρες – καλοκαιρινά μπουρίνια πού και πού, έτσι, για την αλλαγή.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη προς τους ανθρώπους που πίστεψαν σε εμένα πριν ακόμη πιστέψω εγώ στον εαυτό μου. Ευτυχώς για εμένα, ήταν πολλοί και ο καθένας με τον τρόπο του έβαλε το λιθαράκι του στο να πραγματοποιήσω τους στόχους μου και να θέσω ακόμη υψηλότερους. Αυτή η εμπειρία με έχει διδάξει και κάτι ακόμη: να προσπαθώ κι εγώ να λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο απέναντι στους συνεργάτες μου.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Αν και δεν οδηγώ, θα έκανα οικονομίες για ένα καινούριο αυτοκίνητο, για να πηγαίνω ταξίδια με αυτό!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Στην Αθήνα σιχαίνομαι την κίνηση, πλέον και στα πεζοδρόμια.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Στην Αθήνα λατρεύω τις «γειτονιές» και βόλτες σε Θησείο, Πλάκα ή Πειραϊκή.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Νομίζω το βιώνω σαν μια παράλληλη πραγματικότητα. Τα σόσιαλ μου αρέσουν και τα χρησιμοποιώ για να διαφημίζω τη δουλειά μου, να κρατάω κάτι σαν “ημερολόγιο δημιουργικής πορείας” και να επικοινωνώ. Προσωπικά, όμως, νιώθω ότι πραγματικά υπάρχω όταν κοιτάζω έναν άλλον άνθρωπο στα μάτια.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Λυπάμαι τον τσιγκούνη, φοβάμαι τον αγενή.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Σε ένα χρόνο… μου φαίνεται τόσο μακριά χαχα! Ελπίζω να συνεχίσω να έχω τόσο όμορφες και δημιουργικές συνεργασίες που με εξελίσσουν και με εμπνέουν. Εύχομαι, επίσης, η παράσταση για παιδιά που ετοιμάζουμε, στην οποία γράφω και τα τραγούδια, με την Σταυρούλα Μπακρατσά – ηθοποιό, συμφοιτήτρια από τη σχολή – “Η Φάρμα των Ζώων… σε Κουκλοθέατρο!”, (στα σκηνικά Ντέιβιντ Νεγρίν και Μαρίσσα Πρίσκα) να αγκαλιαστεί από τον κόσμο και να μας χαρίσει όμορφες στιγμές και νέα καλλιτεχνικά βήματα.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Αν είμαι απόλυτα ειλικρινής, η πρώτη πρώτη σκέψη το πρωί είναι συνήθως πόσο μισώ το πρωινό ξύπνημα.
Η τελευταία σκέψη το βράδυ πριν κοιμηθώ νομίζω είναι κάτι σαν: “Δεν το πιστεύω ότι αυτή είναι η ζωή μου… και μου αρέσει!”
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Το ψέμα.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Βιβλίο… (έχω πολύ καιρό να διαβάσω κάποιο…) μάλλον θα ήμουν “Η Κυρία Πεισματάρα”
Αν ήμουν τραγούδι, θα (ήθελα να) ήμουν “Η Σωτηρία της Ψυχής”
Bρείτε τη Χρύσα στο Instagram
Lo- Βios Bios Organization
Θα αφήσω το link που τραγουδάω ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι:
https://vm.tiktok.com/ZNR58m3G8
H κεντρική φωτο του άρθρου ειναι απο την ξενάγηση στο Εθνικό Θέατρο της Τσεχίας (Národní divadlo)
