Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Παγκράτι, στο οποίο και μένω, μόνη μου πλέον. Ήμουν από τα παιδιά που ήξεραν από νωρίς με τι θέλουν να ασχοληθούν μεγαλώνοντας, οπότε μετά το Λύκειο, σπούδασα σε Δραματική Σχολή, από την οποία αποφοίτησα το 2024.
Αυτή την περίοδο είμαι μέρος μιας πολύ όμορφης δουλειάς, με μια καταπληκτική ομάδα καλλιτεχνών, στο έργο Ο Παρείσακτος, που ολοκλήρωσε τις παραστάσεις του στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Γενικά πιστεύω πως δε δίνεται αρκετός χώρος και αξία στα καλλιτεχνικά επαγγέλματα (θέατρο, χορός, μουσική), ειδικά σε νέους καλλιτέχνες.
Από την άλλη, όταν υπάρχει όρεξη για δημιουργία, ο χώρος φτιάχνεται, τον φτιάχνεις εσύ, ακόμη κι αν δεν υπάρχει.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Επισκέφθηκα πρόσφατα το Βερολίνο και το ερωτεύτηκα. Είναι ένας συνδυασμός απερίγραπτης ομορφιάς και βαθιάς darkίλας. Θα μπορούσα να με φανταστώ εκεί.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στην μαμά μου και στον θείο μου. Με έχουν στηρίξει όσο κανείς, δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτούς. Τους είμαι ευγνώμων.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Ταξίδι, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Που οδηγούν όλοι σαν τρελοί.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Τα μπαράκια και τα φαγάδικα.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Ε εντάξει, πλέον είναι πολύ ισχυρό μέσο και μια τεράστια ευκολία. Για επικοινωνία, ενημέρωση, διαφήμιση. Δεν μπορώ όμως να πω ότι όποιος δεν έχει σοσιαλ δεν υπάρχει. Έχω σκεφτεί κι εγώ πολλές φορές να τα κλείσω όλα, αλλά είναι μέρος της καθημερινότητας και της δουλειάς μου, σε αυτή τη φάση που βρίσκομαι. Με μέτρο και φίλτρο εννοείται.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τους αντιπαθώ και τους δύο, νομίζω λίγο περισσότερο τον τσιγκούνη.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Δεν έχω ιδέα και δεν με ενοχλεί. Νιώθω ότι βρίσκομαι σε μια μεταβατική περίοδο, που επαναπροσδιορίζομαι σε πολλά επίπεδα. Οπότε δεν έχω πολύ ξεκάθαρα πλάνα.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πριν κοιμηθώ σκέφτομαι πως θα διακοσμούσα το σπίτι μου (αστείο, αλλά με κοιμίζει). Όταν ξυπνάω σκέφτομαι τι θα φάω για πρωινό.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η στασιμότητα. Το να επαναπαύεσαι σε μια ρουτίνα. Το να κάνεις πράγματα από συνήθεια. Το να μην εκπλήσσεις και να μην εκπλήσσεσαι.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Δύσκολο να διαλέξω. Ένα τραγούδι που δεν βαριέμαι ποτέ, είναι το Je te laisserai des mots του Patrick Watson. Είναι αρκετά γνωστό. Με συγκινεί κάθε φορά.
Βιβλίο, δεν ξέρω, είναι πολλά. Ένα που είχα διαβάσει πριν χρόνια και με είχε συγκλονίσει είναι Η Κασσάνδρα και ο λύκος της Μαργαρίτας Καραπάνου, μου έχει μείνει ανεξίτηλο. Ένα που διάβασα σχετικά πρόσφατα και με συνεπήρε είναι το Νορβηγικό Δάσος του Μουρακάμι.
