17/12/2017

Κυριακή γιορτή και σχόλη …παλιά

Δημήτρης Σωτάκης: Μάλλον χρειαζόμαστε ομαδική ψυχοθεραπεία

Σωτάκης: Μάλλον

Μέχρι πού μπορείς να φτάσεις για να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα; Πόσο ανθρωποφάγος μπορεί να γίνει ένας έρωτας;

Ο Δημήτρης Σωτάκης στο καινούργιο του βιβλίο «Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο» (Εκδόσεις Κέδρος) για μία ακόμη φορά δημιουργεί ένα  ιδιαίτερο δικό του σύμπαν, μέσα στον δικό μας κόσμο και μας μεταφέρει με το άμεσο, λιτό, καλαίσθητο γραπτό του σε ένα ταξίδι έντονων συναισθημάτων.

Ο Σωτάκης έχει γράψει ένα τίμιο βιβλίο. Ένας κανίβαλος τρώει έναν Ρουμάνο. Αυτό που λέει στον τίτλο συμβαίνει, δεν σου λέω κάτι για να χαλάσω την ιστορία. Το μυθιστόρημα είναι ένα μεγάλο ψυχογράφημα, χωρίς διδακτισμούς, χωρίς ενοχές για το πού μπορεί να φτάσει κάποιος για να βρει την ευτυχία του, όπως την φαντάζεται.

Ο ήρωας δεν είναι κανίβαλος από άποψη. Είναι ένας εμμονικός τύπος που αρπάζει την ευκαιρία για να πετύχει την δική του ευτυχία.

Μαύρη κωμωδία; Ναι θα μπορούσες να το πεις κι έτσι αν χρειάζεται μια «ετικέτα». Το βιβλίο κυλάει άλλοτε ράθυμα στα συναισθήματα που προξενεί κι άλλοτε σε ένα δαιμονιώδες κρεσέντο.

Είναι σχεδόν απίστευτο αυτό που συμβαίνει, και ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει  – δεν χαλάω την ιστορία –  κι όμως τόσο φυσικά ο ήρωας και οι άλλοι συμπρωταγωνιστές της ιστορίας «μπαίνουν» στην λογική του.
Συμβαίνει και στη ζωή μας αυτό που σκιαγραφεί ο συγγραφέας; Με τόση ακρότητα όχι μάλλον. Όμως όταν κλείσεις το βιβλίο, έχεις την αίσθηση ότι δεν διάβασες μια φανταστική ιστορία, αλλά όλα σου φαίνονται τόσο οικεία, που τρομάζεις.

Το βιβλίο είναι μια οξυδερκής ματιά στο πού οδηγεί το πάθος. Το όποιο πάθος. Ένα απολαυστικό ανάγνωσμα με την σφραγίδα του ύφους του Δημήτρη Σωτάκη.

Ευκαιρία λοιπόν για κουβέντα με τον συγγραφέα.

Δημήτρη, πό το καινούργιο σου βιβλίο, ποιος χαρακτήρας σε περιέχει περισσότερο;

Ίσως ο κεντρικός ήρωας, ο Ζέριν, ο οποίος δρα συνεχώς με την καρδιά του, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες.  Ζει υπό το συνεχές πρίσμα της ευτυχίας ή έστω της φαντασίωσης της ευτυχίας, γεγονός που τον φέρνει αρκετά κοντά μου. Η σαφής διαφορά μας είναι ότι εκείνος τολμάει να κατακτήσει την ευτυχία που λαχταρά, είναι λειτουργικός τελικά, ενώ εγώ όχι.

Πόσο ανθρωποφάγες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις;

Εν δυνάμει πολύ. Υπάρχει ένα απροσδιόριστο όριο, όπου το θύμα, αυτός που «τρώγεται», σταματάει να παίρνει ηδονή από αυτή την αλλόκοτη ψυχολογική διαδικασία. Σε εκείνο το σημείο, η σχέση γίνεται στ’ αλήθεια ανθρωποφάγα.

Η ανέχεια πού μπορεί να οδηγήσει αυτόν που την υφίσταται;

Κάποτε θύμωνα με όσους ανέχονταν, όσο περνάνε τα χρόνια, έχει τρυπώσει και το συναίσθημα της συγκίνησης σε μια τέτοια κατάσταση. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να είναι ευέλικτοι, δεν έχουν την ικανότητα της ευλυγισίας, της δραπέτευσης από τις άσχημες συνθήκες που ζουν, κι αυτό βέβαια μπορεί να αποσυνθέσει, να διαλύσει έναν ευαίσθητο άνθρωπο.

Μπορεί ο έρωτας να είναι vegan;

Μάλλον ναι, εγώ δεν είμαι πάντως. Προτιμώ να καταβροχθίζω ολόκληρο τον άνθρωπο, με σάρκα και καρδιά, εκεί είναι η νοστιμιά.

Το βιβλίο σου μου θύμισε με έναν τρόπο την ταινία «Ανήθικη πρόταση» μόνο που εδώ (και χωρίς να κάνουμε «σπόιλερ») τα πράγματα είναι πιο ακραία. Υπάρχει Δημήτρη, «ανηθικότητα με καλό σκοπό»;

Ο καθένας μας διαθέτει τη δική του ηθική, φιλτράρει τη ζωή του μέσα από διαφορετικές παραμέτρους περί αναίσχυντου και ορθού. Δεν ξέρω ακριβώς πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει μια τέτοια πραγματικότητα, δηλαδή να είμαστε ανήθικοι για καλό σκοπό. Πάντως, ο ήρωας μου, ο Ζέριν, από τη δική μου οπτική, δεν είναι ανήθικος, τουλάχιστον από πρόθεση, περισσότερο επιθυμεί  μια ζωή που δεν έζησε, ερωτεύεται, αγαπάει βαθιά μια γυναίκα, μια ολόκληρη οικογένεια και μέσα από αυτό το πρωτόγνωρο για εκείνον συναίσθημα, αναπροσδιορίζει την ίδια του την ύπαρξη.

Τι είναι οικογένεια; Και τι είναι μια ευτυχισμένη οικογένεια;

Δεν ξέρω, αλήθεια. Μάλλον ένας ευνοϊκός χώρος, όπου μια ομάδα ανθρώπων θα ζει αρμονικά, χωρίς να δυσανασχετεί για την παρουσία των άλλων, με την αγάπη να επιστεγάζει την ατμόσφαιρα, τις κινήσεις τους. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. 

Παρατηρείς τον κόσμο, κάνεις αναρτήσεις στο λογοτεχνικό σου ύφος στο facebook, ποιες είναι οι βασικές έννοιες που «συναντάς» βλέποντας τριγύρω σου όταν βγαίνεις από το σπίτι σου;

Μου αρέσει το ανθρώπινο είδος, αλλά την ίδια στιγμή, μπορώ να το σιχαθώ. Νομίζω ότι καταλαβαίνεις τι λέω, εκεί που έχεις χάσει κάθε ελπίδα, που έχεις απογοητευτεί με συμπεριφορές, μυαλά, ιδέες, έρχεται ένας αληθινός άνθρωπος και σε γεμίζει με ελπίδα και συγκίνηση, σου ζεσταίνει την καρδιά. Σε γενικές γραμμές, θα έλεγα ότι αν έπρεπε να τονίσω κάποιο στοιχείο τους, θα έλεγα ότι οι άνθρωποι είναι πολύ κωμικοί.

Τι είναι αυτό που δεν αντέχεις στην καθημερινότητά σου και καταφεύγεις στο γράψιμο;

Δεν αντέχω την αναπόφευκτη επανάληψη της ζωής. Τη στιγμή που ανοίγεις με το κλειδί την πόρτα του σπιτιού σου και ζεις όπως ξέρεις να ζεις. Δεν αντέχεται η πραγματικότητα ώρες ώρες. Αυτό είναι η λογοτεχνία για μένα, η απόδραση από την πραγματικότητα.

(με δεδομένο ότι μιλάς και διδάσκεις κινέζικα) Τι σου φαίνεται «κινέζικο» στην ελληνική πραγματικότητα;

Ξέρεις, καταλαβαίνω ότι ακούγεται περίεργο, όμως η Κίνα μοιάζει πολύ με την Ελλάδα. Είναι μια Ελλάδα στην Άπω Ανατολή. Η οικογένεια, οι σχέσεις εντός της, οι κοινωνικές απόψεις, η τρέλα με το φαγητό, μια ολόκληρη ηθική, αφού συζητάμε για αυτό με αφορμή το βιβλίο μου, πολλά είναι τα κοινά στοιχεία. Όμως θα ήθελα κάτι από την Κίνα, τη γαλήνη τους, την υπομονή και την έλλειψη υστερίας, εκεί διαφέρουμε.

Ποιοι διαβάζουν τα βιβλία σου – κάνε μου ένα Σωτάκειο ψυχογράφημα των φανατικών σου αναγνωστών (συμπεριλαμβάνομαι στη λίστα).

Αφού συμπεριλαμβάνεσαι στη λίστα, έχεις ήδη ένα μέρος της απάντησης. Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Θεωρώ ότι οι αναγνώστες μου ελκύονται από το στοιχείο που περιγράφω παραπάνω, από την απόδραση, από τους ήρωες που κυνηγάνε την ευτυχία ζώντας σε κόσμους εχθρικούς, μα γεμάτους ένταση και τρέλα. Όταν ξεκίνησα να εκδίδω, πολλοί θεώρησαν ότι αυτό που κάνω είναι κάτι παράξενο, όμως ευτυχώς για μένα-και αισθάνομαι τόσο ευγνώμων για αυτό-απέκτησα πολλούς πιστούς φίλους που με ακολουθούν σε κάθε μου βιβλίο. Μάλλον χρειαζόμαστε μια ομαδική ψυχοθεραπεία.

Ποιο βιβλίο έχεις αφήσει στη μέση;

Πολλά. Όσο περνάνε τα χρόνια, όταν διαβάζω ένα βιβλίο και δεν μπορώ να «μπω» μέσα, το εγκαταλείπω. Δεν έχω χρόνο.

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτή την εποχή;

Τον «Βάτραχο» του Μο Γιεν.

Αθήνα ή Πεκίνο, που αισθάνεσαι λιγότερο ξένος;

Αισθάνομαι ξένος όπου δεν αισθάνομαι βολικά. Στ’ αλήθεια, δε με απασχολεί η γεωγραφία. Συχνά αισθάνομαι ξένος στην Αθήνα, σα να μη με αφορά ό, τι γίνεται εδώ, όμως πάλι, υπάρχουν στιγμές που συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι το σπίτι μου, δεν μπορεί κανείς να απεγκλωβιστεί απ’ αυτό. Το Πεκίνο, ακόμη και υπό μη ευνοϊκές συνθήκες, το απολαμβάνω, γιατί βρίσκομαι εκεί αποκλειστικά ως παρατηρητής. 

Τι φοβάσαι; (πώς ξορκίζεις τους φόβους σου)

Φοβάμαι την ανία. Δεν μπορώ να δεχθώ την ιδέα ότι οι μέρες, τα χρόνια, μπορεί να κυλήσουν χωρίς την έλλειψη ενδιαφέροντος, περιέργειας. Και κάνω ό, τι μπορώ –όχι πάντα- για να βρίσκομαι εκτός αυτής της κατάστασης.

Γιάννης Καφάτος

 

 

 

(Visited 338 times, 1 visits today)
Ο ολυμπιονίκης Βαλέριος Λεωνίδης στην κηδεία του Ναϊμ Σουλειμάνογλου
Ο Τσαρλς Μάνσον βρίσκεται πλέον στην Κόλαση- Πέθανε χθες στα 83 του (video)

Περισσότερα


mm
About Γιάννης Καφάτος 739 Articles

Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες αλλά πήρε πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά “ιδρύματα”. Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*