Η εκλογή του κυρίου Φάμελλου στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αποτυπώνει το πολιτικό βέρτιγκο της παράταξης το οποίο δεν έχει σταματήσει από το καλοκαίρι του 2023 έως σήμερα. Έχω αρχίσει να πιστεύω, παρότι είχα αντίθετη άποψη, ότι η παραμονή του Α. Τσίπρα ήταν μάλλον «μονόδρομος» τότε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην έβλεπε ξανά εξουσία, αλλά τουλάχιστον δεν θα βίωνε τέτοια κοσμογονία και δεν θα γινόταν περίγελος στα μάτια της κοινωνίας. Από την περίπτωση Κασσελάκη το βέρτιγκο ολοκληρώθηκε με την εκλογή Φάμελλου που είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό.
Από το πολιτικά ασαφές και λαμπερό, περάσαμε στο πολιτικά συγκροτημένο και μετρημένο.
Είναι αργά πλέον για το κόμμα, που μετά από τέτοια περιπέτεια φαίνεται να περνάει σε χέρια σαφώς πιο έμπειρα και αξιόλογα πολιτικά;
Κάνεις δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά.
Θεωρώ προσωπικά πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα επιστρέψει σε τροχιά εξουσίας ξανά. Φαίνεται να έχει τερματίσει τον όποιο ρόλο έπαιξε στην πολιτική σκηνή της χώρας. Ότι απομένει αφορά δεύτερους και τρίτους ρόλους.
Όσοι είδαν ως ευκαιρία και προώθησαν την υποψηφιότητα Κασσελάκη οφείλουν να κάνουν σκληρή αυτοκριτική, να αναγνωρίσουν την επιπολαιότητα τους και να αναστοχαστούν για το τι σημαίνει «πολιτικά λαμπερό» και τι σκέτο λαμπερό και πολιτικά κενό.
Είναι οι ίδιοι που χλεύαζαν τον Κ. Μητσοτάκη πριν το 2019 ότι «το παιδί δεν κάνει» και από τότε ψάχνουν τρόπο να τον νικήσουν με τα ίδια του τα όπλα. Αδυνατώ να συλλάβω ότι ακούγοντας τον κ. Κασσελάκη είπαν… Ναι αυτός μπορεί να γίνει πρωθυπουργός. Ειδικά από τη στιγμή που άρχισε να μιλάει περισσότερο δημόσια.
Αυτή η αλληλουχία γεγονότων μπορεί κάλλιστα να ερμηνεύσει την πορεία και τα αποτελέσματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ από τον Φεβρουάριο του 2015 έως τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Η βάση και η «μαγιά» είναι ίδια. Είναι η επιπολαιότητα με την οποία επεξεργάστηκε τα δεδομένα της χρεοκοπίας και του τέλματος που βρισκόταν τότε η χώρα, με το τέλμα και τα αδιέξοδα που έφερε στο προσκήνιο η ήττα του καλοκαιριού του 2023.
Οι ομοιότητες είναι εξόφθαλμες όσον αφορά τον τρόπο διαχείρισης κρίσεων αλλά και την τελική επιλογή η οποία υπήρξε οδυνηρά καθυστερημένη, αλλά εν τέλει ορθολογική και ρεαλιστική με βάση τα δεδομένα και την πραγματικότητα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 καβάλησε ένα λαϊκό κύμα οργής που και ο ίδιος έθρεψε, χωρίς να αναλογίζεται τις συνέπειες μιας πιθανής αποτυχίας του, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ του 2023 πίστεψε ότι ένα λαμπερό και διαφορετικό πρόσωπο σε σχέση με τον μέσο όρο αρκούσε.
Αρκούσε;
Οι πολίτες δεν είναι όσο ηλίθιοι νομίζουν κάποιοι, θέλοντας απλώς να αισθάνονται μια επίπλαστη ανωτερότητα από τον μέσο όρο. Η αριστερά αυτά τα συμπλέγματα πνευματικής ανωτερότητας τα πλήρωσε, τα πληρώνει και θα τα πληρώνει για καιρό ακόμα.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι «σύντροφοι», παλιοί και νέοι, ότι τίποτα δεν πείθει γιατί τίποτα δεν φαίνεται και δεν ακούγεται πειστικό πια.
Χάρης Φιλιππάκης
Πηγή φωτο: Προφίλ Σωκράτη Φάμελλου/Facebook
