Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, ( βέρα κυψελιώτισσα θα με χαρακτηρίζα) με μια ενδιάμεση τετραετή διαμονή μου στα Γιάννενα, όπου και σπούδασα Λογοθεραπεία. Στα 23 μου γυρίζω στην Αθήνα και μπαίνω στο Θέατρο Τέχνης, όπου και αποφοίτησα το 2018. Απο τότε εως και σήμερα δουλεύω ως ηθοποιός στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση αλλά και ως βοηθός σκηνοθέτη στο θέατρο. Μερικές από τις συνεργασίες μου στο θέατρο είναι με τους Γ. Παλούμπη, Γ. Χουβαρδά, Π. Δαδακαρίδη, Δ. Λιοδάκη,Σ.Τσαφούλια, Κ. Παναγιωτίδου, Β. Κουκαλάνι,Π. Φλατσούση.
Είμαι ένα απο τα ιδρυτικά μέλη της θεατρικής ομάδας b.p.m ( beats per minute), που συστάθηκε το 2018 από απόφοιτους του θεάτρου τέχνης και έκτοτε έχει ενεργή δράση στο θεατρικό χώρο παίρνοντας θέση σε σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Αυτή την περίοδο συμμετέχω στην παράσταση “Έντα”,σε σκηνοθεσία Γ. Παλούμπη αλλά και στην σειρά της Ερτ “ Το τελευταίο νησί” σε σκηνοθεσία Φίλιππου Τσίτου.
Μου αρέσει πολύ οτι σχετίζεται με τις κατασκευές, τα χρώματα, τα λουλούδια και την παιδικότητα, για αυτό τα τελευταία χρόνια έχω δημιουργήσει μια μικρή επιχειρήση και φτιάχνω η ίδια χειροποίητα κοσμήματα για να μπορώ να περικλύω όλα τα παραπάνω. Μέσα την καραντίνα απέκτησα 48 φυτά που το καθένα έχει το δικό του προσωπικό όνομα και μέχρι σήμερα προσπαθώ, με νύχια και με δόντια, να τα κρατήσω ζωντανά. Έχω αλλεργία σε γάτες και σκύλους και μια εξαιρετική ικανότητα να κοιμάμαι στο αψε- σβήσε σε οποιοδήποτε μέρος και αν βρίσκομαι φτάνει να πω “ τώρα κοιμάμαι”, ακόμα και αν αυτό είναι όρθια σε club.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Είναι ναι. Είναι μια πόλη με τεράστια πόρτα καλλιτεχνικής δημιουργίας. Μένει αυτή η πόρτα να μην ανοίγει μόνο για λίγους, αλλά να ανοίγει -με την οικονομικη ενίσχυση από το ίδιο το κράτος- σε όλο και περισσοτερους νέους ανθρώπους και νέες /ομάδες/ιδέες.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Δεν θα πήγαινα εξωτερικό, αλλά σίγουρα θα έφευγα από την Αθήνα και θα έμενα κάπου με θάλασσα. Σύρο ή Κρήτη. Και αν ήταν να το ζήσω πιο απομονωμένα τότε θα διάλεγα την Νίσυρο.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Ένα τιτανοτεράστιο “ευχαριστώ” χρωστάω και θα χρωστάω – ακόμα και αν τους το έχω πει πολλές φορές- στους γονείς μου και στις φίλες μου. Ειλικρίνα αναρωτιέμαι τί θα ήμουν και τί θα έκανα χωρίς αυτούς.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Καλέ εδώ κάνουμε αιματηρές οικονομίες για να επιβιώσουμε, για ένα ταξίδι ή για ένα αμάξι δεν θα έκανα; Είναι σαν φυσιολογικη ροή των πραγμάτων να κάνεις μόνιμα οικονομία για κάτι που χρειάζεσαι.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι… το κυκλοφοριακό, την βαβούρα και τους γρήγορους ρυθμούς.
Στην Αθήνα λατρεύω …την άμεση πρόσβαση σε διαφορετικές μορφές τεχνης.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Τίποτα. Δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη και ούτε με κάνει να νιώθω κάποια οικειότητα στο ακουσμά της. Αντιλαμβάνομαι την δύναμη των social και την θέση που έχουν πάρει στη ζωή μας αλλά για μένα λειτουργούν σαν μορφή ενημέρωσης του τι συμβαίνει στον κόσμο και ως ένας τρόπος εύκολης πρόσβασης στην παρουσίαση της δουλειάς μας. Βρίσκομαι ακόμα στην αρχική φράση “ Σκέφτομαι, αρα υπάρχω. “
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Χτυπήσαμε φλέβα γιατι και τα δύο τα βάζω ίδια. Αν πρέπει να διαλέξω ένα αναγκαστικά,αυτό θα ειναι ο τσιγκούνης. Ο τσιγκούνης άνθρωπος, είναι τσιγκούνης με όλα, όχι μόνο με τα λεφτά.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Να δουλεύω στο θέατρο σε υγιείς συνεργασίες, να έχω περισσότερο ποιοτικό χρόνο για μενα και τους δικούς μου ανθρώπους και να μην έχω τον φόβο οτι θα ζήσουμε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.( μαλλόν απαντάω περισσότερο στο πως ελπίζω και όχι πως με φαντάζομαι όντως)
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Αν είμαι όντως σίγουρη ότι έκλεισα τον θερμοσίφωνα και οτι πάλι δεν μου φτάνει ένα 24ωρο για όλα όσα θα ήθελα να κάνω.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η μη ουσιαστικη επικοινωνία και οι γρήγοροι ρυθμοί που σε απομακρύνουν από το να μπορείς να χαρείς μικρές στιγμές τρυφερότητας και ανεμελιάς.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Ωχ δύσκολο και λίγο αγχωτικό να πρέπει να βρω αυτο το ένα! Θα το πάω αλλιώς, λοιπόν το τραγούδι που είναι πρώτο στη λίστα μου και δεν υπάρχει φορά να το ακούω χωρίς να χαμογελάω είναι το “ Της αγάπης”, Μιχάλης Καλογεράκης,Παντελής Καλογεράκης,Νεφέλη Φασούλη και το βιβλίο που έχω στο κομοδίνο μου και ανατρέχω οταν έχω ανάγκη ένα “πατ-πατ” στην πλατούλα είναι “ Τα κλάματα” της Γλυκερίας Μπασδέκη.
Βρείτε την Παναγιώτα στο Instagram
