Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα βιοϊατρικές επιστήμες στο Νιούκασλ και ανοσολογία στο Λονδίνο. Η πιο πρόσφατη δουλειά μου ήταν σε ένα ερευνητικό εργαστήριο στο Imperial College London, και διήρκησε για ενάμιση χρόνο. Έφυγα πριν από μερικούς μήνες, γιατί οι περισσότερες προτεραιότητες που έχω θέσει στη ζωή μου βρίσκονται στην Αθήνα. Η Αθήνα είναι ένα λιμάνι για μένα. Απ’ τα λιμάνια πρέπει πάντα να φεύγουμε για ταξίδια, κι ύστερα από λίγο να γυρνάμε πάλι σε αυτά. Και μετά να φεύγουμε πάλι. Και μετά να γυρνάμε. Lather, rinse, repeat.
Τώρα ζω στου Ζωγράφου, σε ένα σπίτι με λεμονιές στον κήπο. Τριγύρω απ’ τις λεμονιές κυκλοφορεί μια άσπρη γάτα, η Λουκρητία. Όταν παίζω κιθάρα με τα παράθυρα ανοιχτά μου νιαουρίζει επειδή παίζω φάλτσα. Το αγαπημένο μου μέρος για γράψιμο είναι το αερόστατο, στην Πλατεία Προσκόπων. Καμιά φορά γράφω και σε στάσεις λεωφορείων. Η αγαπημένη μου είναι μία που πίσω της στέκεται μία προτομή του Νίκου Γούναρη.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Πιστεύω πως κάθε μέρος αποτελεί πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης και δημιουργίας. Με εκφράζει απόλυτα αυτό που είχε πει κάποτε ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε: «Αν ίσως η καθημερινότητα σας σας φαίνεται φτωχή, μην την καταφρονήσετε. Καταφρονήστε τον ίδιο τον εαυτό σας, που δεν είναι αρκετά ποιητής και δεν μπορεί να καλέσει κοντά του τα πλούτη της».
Έχοντας πει αυτό, οφείλω να αναφέρω πως κατά τη γνώμη μου υπάρχει μεγάλο περιθώριο ενίσχυσης της κρατικής υποστήριξης προς όλες τις μορφές τέχνης στην Ελλάδα, τόσο σε επίπεδο χρηματοδότησης, όσο και σε επίπεδο υποδομών και προώθησης.
«Παρόλα αυτά, είναι πολύ ευτυχές το ότι αυτή την εποχή στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και κοινότητες που, κινητοποιημένοι από την αγάπη που τρέφουν για την τέχνη τους, καταφέρνουν με δικά τους μέσα να δημιουργούν χώρους και θεσμούς που αγκαλιάζουν την καλλιτεχνική δημιουργία (όπως το Salad days readings).»
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα ήθελα να ζήσω σε όσο περισσότερα μέρη του κόσμου γίνεται. Επόμενος προορισμός μου θα ήθελα να είναι το Βερολίνο.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Σε όλους εκείνους τους ανθρώπους και τις στιγμές, που με τον τρόπο τους με ενέπνευσαν να γράψω κάθε ιστορία.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για ένα ταξίδι, φυσικά.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Τους ανθρώπους της.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Τους ανθρώπους της.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Κάτι πολύ τρομακτικό και δυστοπικό που ελπίζω να μην ισχύει. Απ’ την άλλη αν ισχύει, σου προσφέρει έναν πολύ εύκολο τρόπο να εξαφανιστείς.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Αυτόν που πιστεύει πως «έχει σόσιαλ άρα υπάρχει».
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Πολύ αγχωτική ερώτηση. Θα απαντήσω σε ένα χρόνο από σήμερα.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Το βράδυ πριν κοιμηθώ σκέφτομαι τα πάντα, το πρωί όταν ξυπνάω δεν σκέφτομαι τίποτα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Τίποτα δεν σκοτώνει τον έρωτα. Κάποιες φορές αυτοκτονεί, κι άλλες φορές μεταμορφώνεται σε αγάπη.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Δεν νομίζω πως μπορώ να απαντήσω. Μου φαίνεται σχεδόν αδύνατο ένας άνθρωπος να καταφέρει να χωρέσει μέσα σε ένα τραγούδι ή ένα βιβλίο, ειδικά κάποιου άλλου. Ελπίζω πάντως κάποια μέρα να καταφέρω να γράψω ένα βιβλίο που να «περιέχει» εμένα.
Βρείτε τον Ορέστη στα σόσιαλ:
Instagram: @orestiskats (https://www.instagram.com/orestiskats/)
Facebook: Orestis Katsoulis (https://www.facebook.com/orestis.katsulis
Η συλογή διηγημάτων του Ορέστη Κατσούλη, «Βότκα Πορτοκάλι» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι.
Διαβάστε το διηγήμα του Ορέστη Κατσούλη που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό του Ιανού (Σεπτέμβριος 2023)
Τριανταπεντάρι ουίσκι
Ακόμη ένας άστεγος βρέθηκε δολοφονημένος κοντά στην περιοχή του Φιλοπάππου, με το σύνολο των θυμάτων να αυξάνεται στα τέσσερα. Όπως και τα προηγούμενα θύματα, ο άντρας είχε δύο μαχαιριές, μία στο λαιμό και μία στο στήθος. Είναι πλέον προφανές ότι πρόκειται για έναν κατά συρροή δολοφόνο, ενώ οι αρχές καλούν οποιονδήποτε έχει στοιχεία να-
«Συγνώμη;» Σήκωσα τα μάτια μου απ’ την εφημερίδα και την είδα να στέκεται έξω απ’ το μίνι μάρκετ. «Βοήθησε με σε παρακαλώ…» Ήταν γύρω στα πενήντα και όσα δόντια της είχαν απομείνει ήταν μαύρα.
«Λυπάμαι, βιάζομαι». Της απάντησα, κι έκανα να φύγω.
«Μόνο ένα μικρό μπουκάλι ουίσκι θέλω, μήπως και καταφέρω να κοιμηθώ απόψε, σε παρακαλώ…»
Επέμενε πολύ οπότε δέχτηκα. Μπήκα στο μίνι μάρκετ και αγόρασα ένα ουίσκι τριανταπεντάρι. Της το έδωσα με ένα χαμόγελο κι έκανα να φύγω πάλι.
«Ο Θεός να σ’ έχει καλά! Μη φεύγεις! Θα μου κάνεις λίγη παρέα; Δυο λεπτάκια μόνο… σε παρακαλώ…»
«Συγνώμη, αλλά βιάζομαι. Με περιμένει η οικογένεια μου για φαγητό…»
«Εγώ δεν έχω οικογένεια… ο μπαμπάς μου πέθανε πριν ένα μήνα… κανείς δεν με περιμένει πια». Ξαφνικά μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. «Δύο λεπτάκια μόνο… σε παρακαλώ… μέχρι να με πάρει ο ύπνος…»
«Εντάξει, δύο λεπτάκια». Είπα τελικά.
«Ο Θεός να σ’ έχει καλά! Έλα, το σπίτι μου είναι πολύ κοντά!»
Το σπίτι της ήταν ένα τρύπιο στρώμα και δύο ξύλινες καρέκλες, σε ένα σκοτεινό και αδιέξοδο στενάκι, μόλις ένα τετράγωνο μακριά. Κάτσαμε στις δύο καρέκλες κι εκείνη ήπιε την πρώτη γουλιά από το ουίσκι που της αγόρασα. Μου φάνηκε πως είδα τον πόνο σιγά σιγά να σβήνεται από το βλέμμα της. Ύστερα έσκυψε και ακούμπησε το μπουκάλι στο πάτωμα. Σκεφτόμουν ότι η γυναίκα μου θα ανησυχούσε αν αργούσα κι άλλο.
«Έχεις παιδιά;»
«Δύο». Της απάντησα νιώθοντας μία αλλόκοτη ενοχή, λες κι έπρεπε να της απολογηθώ για όλα τα καλά που είχα στη ζωή μου.
«Τα παιδιά είναι ευλογία». Είπε, κι έσκυψε να πιάσει το ουίσκι απ’ το πάτωμα.
Όσο ήταν σκυμμένη, έβγαλα το μαχαίρι μου και το κάρφωσα στο λαιμό της. Το αίμα έτρεξε στα λερωμένα της ρούχα κι εκείνη έπεσε απ’ την καρέκλα και σωριάστηκε στο πάτωμα. Το μπουκάλι γλίστρησε από το χέρι της και το ουίσκι σχημάτισε ένα λεπτό ρυάκι στο δρόμο. Προσπαθούσε όλο και πιο βίαια να ανασάνει, μέχρι που έμπηξα το μαχαίρι στο στήθος της και σταμάτησε.
Η γυναίκα μου θα ανησυχούσε. Είχα αργήσει για φαγητό.
ΤΕΛΟΣ
