Το τι θα γραφτεί από τον ιστορικό του μέλλοντος για την Ελληνική κυβερνητική απόφαση διακριτικής στήριξης των ενεργειών κατά του Μαδούρο από τις ΗΠΑ, εξαρτάται από ένα και μόνο πράγμα κι αυτό δεν είναι φυσικά η προσωπική «άποψη» του κάθε πνευματικού ταγού.
Θα κριθεί από τα μέσο και μακρο-πρόθεσμα αποτελέσματα της εξωτερικής πολιτικής που εφαρμόζει, αλλά και από το ποιος θα «κρατά» την πένα που θα τη γράφει την δεδομένη στιγμή.
Το έχουμε πει και ξαναπεί. Η «άποψη» είναι δωρεάν και έχουμε, ή νομίζουμε ότι έχουμε, όλοι. Η εξωτερική πολιτική που ασκεί μία κυβέρνηση είναι κάτι άλλο, πιο πρακτικό και φυσικά κρίνεται εκ του αποτελέσματος.
Η ανάρμοστη επίδειξη ισχύος που εδράζεται σε οικονομικά, δευτερεύοντος γεωπολιτικά και κυρίως κίνητρα επίδειξης και παρουσίασης της νέας τάξης πραγμάτων, από πλευράς Τραμπ δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει κανένα παρατηρητή των διεθνών σχέσεων.
Πριν λιγοστά χρόνια μία παρόμοια επίδειξη έκανε και ο προσφιλής σε πολλούς Βλαδίμηρος Πούτιν με την Ουκρανία και μάλιστα διόλου «χειρουργικά» αλλά με ωμότητα που κρατά μέχρι σήμερα.
Είναι τέτοιος ο βαθμός υποκρισίας και ανακολουθίας που επικρατεί στον δημόσιο λόγο όμως, που δεν περνάει από το μυαλό καν το μέγεθος και η επίδραση εκείνης της πράξης για την διεθνή κοινότητα. Εκείνη η πράξη είχε «νομιμοποιητικές βάσεις», η τωρινή όχι;
Υπάρχει λογική στην πράξη του Τραμπ;
Στο «κεφάλι» του και στο κεφάλι όσων διαχειρίζονται την Αμερικανική εξωτερική πολιτική σήμερα υπάρχει και έχει να κάνει με τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Βενεζουέλας και με την επίδειξη αποφασιστικότητας που θέλει να δείχνει σε εσωτερικό και κυρίως εξωτερικό.
Είναι πρωτόγνωρη μια τέτοια ενέργεια;
Σαφώς και όχι. Είναι πάγια και μακραίωνη εμπεδωμένη λογική κάθε ηγεμονικής-ιμπεριαλιστικής δύναμης η επιβολή της θέλησης της με κάθε μέσο που διαθέτει. Απλά οι ΗΠΑ μας είχαν συνηθίσει σε πιο «κομψές» ενέργειες που βασίζονταν σε πιο ηθικοπλαστικές νομιμοποιήσεις από την τωρινή. Η ναρκοτρομοκρατία είναι κάπως πιο έωλη σαν βάση αλλά μικρή σημασία έχουν αυτά για τον πρόεδρο Τραμπ.
Όπως περιγράψαμε και προ ημερών, το «νέο» λογισμικό Τραμπ, που δεν είναι ακριβώς νέο αλλά επικαιροποίηση παλιού, προάγει την άνευ νομιμοφανών δικαιολογιών επιβολή σε κυρίαρχα κράτη. Επιβολή της θέλησης και των στοχεύσεων των μεγάλων δυνάμεων. Η Βενεζουέλα ήταν εύκολος στόχος. Οι μετέπειτα θα πρέπει να μας τρομάζουν, όχι απαραίτητα από τις ΗΠΑ και πάλι.
Το ότι ο Ισπανός πρωθυπουργός δεν αναγνωρίζει την ενέργεια των ΗΠΑ έχει από ελάχιστη έως μηδαμινή επίδραση στο οτιδήποτε της διεθνούς σκηνής.
Το ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν αφόρισε την ενέργεια ίσως να καταδεικνύει από πλευράς του ότι προσπαθεί να κρατήσει κάποιες ισορροπίες, ώστε να διατηρηθούν τα οφέλη της έως τώρα εποικοδομητικής σχέσης με τις ΗΠΑ, που χτίζεται τόσο καιρό.
Είναι τόσο απλό και συνάμα κυνικό. Δεν μπορεί μία κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που εμπλέκεται άμεσα με τους δρώντες να σκέφτεται με όρους άσπρου-μαύρου, ηθικού-ανήθικου, καλού-κακού.
Τα επιχειρήματα του τύπου: «Ναι αλλά τι θα απαντήσει στην Τουρκία όταν εκείνη νομιμοποιήσει την εισβολή στην Κύπρο λέγοντας ότι έριξε μία δικτατορία τότε», είναι παιδαριώδη και καταχρηστικά για σχολιασμό διεθνών σχέσεων.
Η Τουρκία δεν έχει ανάγκη καμίας λεκτικής νομιμοποίησης πλέον. Είναι de facto «συνδιοργανώτρια» στο νησί. Ότι οφείλαμε να «απαντήσουμε» έπρεπε να το είχαμε απαντήσει πριν ή κατά την διάρκεια της εισβολής. Τώρα απλά διαχειριζόμαστε την ζημιά που έχει ήδη γίνει.
Η Ισπανία και η κάθε Ισπανία ή Νορβηγία ή Σουηδία, να θυμάστε ότι δεν βρίσκονται στην νοτιοανατολική Μεσόγειο αλλά κάπου μακριά από αυτή την «πυριτιδαποθήκη». Από μακριά, όπως και από το πληκτρολόγιο είναι εύκολες οι μεγαλοψυχίες, η αλληλεγγύη και τα αναθέματα. Το πεδίο είναι αλλιώς όμως. Ακόμα δεν έχουμε πάρει κανένα μάθημα από τις συντριβές μας;
Όπως λοιπόν για την Ρωσία είχε λογική η εισβολή στην Ουκρανία και όντως είχε και εδραζόταν σε συγκεκριμένους εμπράγματους γεωπολιτικούς συλλογισμούς ισχύος και ασφάλειας, έτσι και για τον Τραμπ και τις ΗΠΑ είχε λογική η σύλληψη εν ενεργεία εκλεγμένου προέδρου στην Λατινική Αμερική.
Που οδηγούμεθα με τέτοιες ενέργειες;
Στο τέλειο χάος κι αυτό γιατί η μπρουτάλ πολιτική διεγείρει όλο και μεγαλύτερες καταπιεσμένες πλειοψηφίες πλέον.
Το γιατί συμβαίνει αυτό έχει πολλές ερμηνείες και θα μας απασχολήσει σε άλλο κείμενο.
Xάρης Φιλιππάκης
