21/02/2024

Στέφανος Αλεξιάδης: Θα ήθελα να μιλούσα με τον «Αλέξη Ζορμπά», να μου εξηγήσει τι σημαίνει «Ζω»

Συνέντευξη στον Γιάννη Καφάτο με αφορμή το μυθιστόρημα: «Οιμωγή»

Στέφανος Αλεξιάδης

Η «Οιμωγή» του Στέφανου Αλεξιάδη (Εκδόσεις Μίνωας) έφτασε με την αφιέρωση του συγγραφέα και δυο μέρες μετά άρχισε η ανάγνωση. Το βιβλίο το άφησα από τα χέρια μου όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα.

Καταιγιστική δράση, ρυθμός, γραφή και μια πανδαισία εικόνων συνοδεύουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις που σου δημιουργεί αυτό το πρωτίστως κοινωνικό με τη φόρμα του crime μυθιστορήματος.

Ο Στέφανος Αλεξιάδης με μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην πλοκή της ιστορίας του, έχει γράψει ένα σύγχρονο κοινωνικό – ψυχολογικό θρίλερ  – οκ πάντα χρειάζεται μια «ετικέτα» για να μπορούμε να έχουμε έναν κοινό τόπο «συνεννόησης» – που πιάνει ένα πολύ δύσκολο θέμα. Έρωτας-σχέση-γάμος-μητρότητα-δολοφονία με μια μάνα που πάσχει από το σύνδρομο Άσπεργκερ.

Η ηρωίδα του Αλεξιάδη, είναι νομίζω η μόνη ηρωίδα ελληνικού βιβλίου – τουλάχιστον από αυτά που γνωρίζω εγώ κι αν κάνω λάθος διορθώστε διαφωτίζοντας με και προκαταβολικά, συγγνώμη –  με αυτά τα χαρακτηριστικά τα οποία ο συγγραφέας έχει δουλέψει με ιδιαίτερη ευαισθησία, ενσυναίσθηση και σεβασμό. Έτσι μας έχει παραδώσει έναν μοναδικό χαρακτήρα και του σύμπαντος μέσα στο οποίο ανασαίνει παράλληλα με τη δράση και το κοινό «σύμπαν» των υπολοίπων ηρώων που σχετίζονται μαζί της.

Η θέση της γυναίκας στο μυθιστόρημα του Στέφανο Αλεξιάδη φωνάζει ότι «πάσχει» στη σύγχρονη Ελλάδα. Η μάνα-άρρωστη, «καθυστερημένη» για τους πολλούς, κατηγορείται όχι μόνο για τη δολοφονία του παιδιού της αλλά γιατί ως τέτοια έκανε παιδί, ενώ η αστυνομικός «δεν μπορεί μόνη της» να λύσει μια τέτοια υπόθεση και της επιβάλλουν έναν συνεργάτη, προφανώς άντρα και μάλιστα από την Αθήνα (αφού όλη η δράση του έργου διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη).

Οι βιβλιόφιλοι έχουν πολλούς λόγους για να απολαύσουν την «Οιμωγή» με τις συνεχείς ανατροπές της και σταματώ εδώ τη δική μου πολυλογία, δίνοντας το λόγο στον ίδιο τον συγγραφέα για να μας βάλει ο ίδιος στον κόσμο του βιβλίου του, αλλά και να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

Πώς γεννήθηκε η «Οιμωγή»;

Μια μέρα μου εμφανίστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια εικόνα της Μήδειας του Ευριπίδη. Συλλογίστηκα για λίγο πόσο σκληρό είναι να σκοτώνει μια μάνα τα παιδιά της. Έπειτα, το «έφερα» στο σήμερα και αναρωτήθηκα αν θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο με αυτό ως θέμα, τον φόνο δηλαδή ενός παιδιού από τη μητέρα του.

Δεν είναι πολύ «αναμενόμενο» το σχήμα «αυτιστική μάνα σκοτώνει παιδί»; Σε προβλημάτισε η επιλογή αυτή ως προς έναν ακόμη στιγματισμό του αυτισμού;

Στην εποχή που ζούμε είναι όλα πια αναμενόμενα. Λυπάμαι που το λέω αλλά νομίζω πως έχουμε ακούσει τόσο ειδεχθή εγκλήματα που κανένας συγγραφέας δεν έχει τολμήσει να περιγράψει σε κάποιο μυθιστόρημά του. Όσον αφορά τον στιγματισμό, όχι. Ίσα ίσα θεωρώ πως βάζοντας ως κεντρική ηρωίδα μια γυναίκα με αυτισμό -έναν άνθρωπο με αυτισμό-, καταφέρνει και έρχεται στην επιφάνεια ένα σημαντικό μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού που δυστυχώς πολλές φορές καταντά αόρατο στην καθημερινότητα.

Ποια στοιχεία του δικού σου χαρακτήρα έχεις μοιράσει στους ήρωες της «Οιμωγής»;

Αυτό δεν μπορώ να σ’ το απαντήσω με ευκρίνεια γιατί πιθανώς έχει γίνει υποσυνείδητα. Νομίζω πως δεν είπα μέσα μου «θα δώσω αυτό στοιχείο μου εδώ και εκείνο το στοιχείο μου εκεί». Πλάθοντας τους χαρακτήρες, απλώς έγινε.

Υπάρχουν τελικά εγκλήματα που …συγχωρούνται;

Θεωρώ πως τα πάντα μπορούν να συγχωρηθούν. Σε κάθε περίπτωση παίζει ρόλο η συνθήκη κάτω από την οποία διαπράττεται ένα έγκλημα.

Πέραν των επισκέψεων σου στο Αστυνομικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης, πώς δούλεψες για το στήσιμο των χαρακτήρων και της ιστορίας σου;

Μελέτησα αρκετά το κομμάτι του αυτισμού. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν και οι μεταπτυχιακές μου σπουδές, καθώς ήθελα να είμαι όσο το δυνατόν ακριβέστερος χωρίς ίχνος υπερβολής. Είναι πολύ σημαντικό για μένα να μην προσβληθεί κανένας διαβάζοντας το βιβλίο. Πρόσφατα μου έστειλε μήνυμα μια κυρία και μου μίλησε με τα καλύτερα λόγια για το περιεχόμενο της «Οιμωγής», καθώς έχει εμπειρία λόγω της κόρης της που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Αυτό για μένα είναι ένα μεγάλο δώρο.

Η πολυπρόσωπη αφήγηση τι προσφέρει και τι ενδεχομένως αφαιρεί από την αναγνωστική απόλαυση;

Προσωπικά προτιμώ να βλέπω την οπτική του κάθε ήρωα ξεχωριστά, τουλάχιστον των κεντρικών. Προσδίδει στο κείμενο αμεσότητα και ζωντάνια που μια σκέτη τριτοπρόσωπη αφήγηση δε θα μπορούσε εύκολα να χαρίσει.

Τα crime βιβλία που γνωρίζουν μια άνθιση και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια με πολύ αξιόλογους γραφιάδες να στήνουν τις ιστορίες τους με ήρωες αστυνομικούς πιστεύεις ότι εξωραΐζουν μια αστυνομία που έχει να μας δείξει «ζαρντινιέρες», Ζακ κλπ;

Θεωρώ πως κάθε επαγγελματικός τομέας έχει τους καλούς και τους κακούς του επαγγελματίες. Το ίδιο συμβαίνει και στην αστυνομία. Ναι, τα φαινόμενα που αναφέρεις είναι ντροπιαστικά αλλά για καλή μας τύχη δεν είναι μόνο αυτά και γι’ αυτό δεν πρέπει να είμαστε αφοριστικοί. Υπάρχουν αξιόλογα παραδείγματα που ευτυχώς ξεχωρίζουν μέσα στη μαυρίλα της καθημερινότητας.

Πώς αποφάσισες να γράψεις ένα ψυχολογικό θρίλερ; Ποια βιβλία σε έκαναν να πάρεις αυτό το δρόμο; (νομίζω και το επόμενο βιβλίο που ετοιμάζεις, με βάση τη συνέντευξη στη Lifo, θα κινηθεί στα ίδια μονοπάτια)

Ως αναγνώστης προτιμώ τα ψυχολογικά-κοινωνικά-αστυνομικά θρίλερ. Θέλω τα βιβλία που διαβάζω να έχουν ροή, ένταση και ανατροπή. Θέλω εκεί που νιώθω ασφαλής με αυτό που διαβάζω, ο συγγραφέας να με ξεβολεύει, να με αγχώνει. Αυτό θέλω να κάνω κι εγώ με τα δικά μου βιβλία. Οπότε ναι, θα κινηθώ και στο επόμενο βιβλίο στην ίδια κατηγορία. Νομίζω πως από όσο ακούω και από τους αναγνώστες της «Οιμωγής» μου λένε πως μου ταιριάζει και το ίδιο αισθάνομαι κι εγώ.

Τι διαβάζεις αυτή την εποχή;

Το «Σε άφησα» της Clare Mackintosh.

Πώς είναι η καθημερινότητα σου  – Τι κάνεις για να αποφορτίζεις;

Μου αρέσει να ακούω μουσική και podcasts, με ηρεμούν.

Τι σε ενοχλεί στην καθημερινότητά σου;

Ενοχλούμαι από την αγένεια και την ασέβεια των ανθρώπων.

Οι μουσικοί από τη Θεσσαλονίκη – κατά βάση – έρχονται Αθήνα για να συνεχίσουν τις επιτυχίες τους. Θα έβλεπες τον εαυτό σου «αθηναίο» κάποια στιγμή;

Το σκέφτομαι σοβαρά αλλά δε θέλω αυτό να είναι μια επιπόλαιη απόφαση. Θα κατέβαινα κάτω μόνο αν κάτι με περίμενε εκεί, όπως για παράδειγμα μια θέση σε ένα σχολείο, αφού η σπουδή μου είναι η φιλολογία.

Στέφανος Αλεξιάδης

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ήρωας από την παγκόσμια λογοτεχνία και αν τον/την είχες στη Θεσσαλονίκη, που θα ήθελες να βγάλεις μια σέλφι μαζί του;

Φωτογραφία δεν ξέρω αν θα ήθελε να βγει λόγω της ιδιοσυγκρασίας του αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να γνωρίσω τον Αλέξη Ζορμπά του Νίκου Καζαντζάκη. Να μου μιλήσει, να μου αναλύσει τι σημαίνει για αυτόν «ζω».

Τι φοβάσαι και πώς καταπολεμάς τις φοβίες σου;

Τη στασιμότητα. Δεν μπορώ να με φανταστώ καθηλωμένο σε ένα σημείο χωρίς εξέλιξη, χωρίς τρέξιμο. Συχνά παραπονιέμαι για την έλλειψη χρόνου αλλά κατά βάθος γνωρίζω πως είναι εκούσια η επιλογή μου. Θέλω να μαθαίνω συνέχεια, να καταπιάνομαι με κάθε λογής ασχολία.


mm
About Γιάννης Καφάτος 2204 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*