21/06/2021

Βασίλης Αλεξάκης 1943 – 2021, Αντίο σε έναν αγαπημένο μου συγγραφέα

Βασίλης Αλεξάκης

Η δουλειά του συγγραφέα είναι όπως του μαραγκού. Όποιο και να είναι το προσωπικό σου ερέθισμα, πρέπει να ξέρεις να φτιάχνεις ντουλάπες! Δεν μας ενδιαφέρει αν την παραμονή πέθανε η γιαγιά σου.  Το να ξέρεις να φτιάχνεις ντουλάπες είναι το θέμα. Ή ξέρεις ή δεν ξέρεις.
Τώρα αν μετά βάλεις και συρταράκια  και το κάνεις πιο περίπλοκο, ε μέσα στα συρταράκια θα βάλεις και κάποια προσωπικά σου είδη. Ένα παντελόνι ένα παπούτσι, κάτι από τη μάνα σου, κάτι από μια φίλη. Ε, γεμάτη την παραδίδω … όχι και άδεια.

Αυτή είναι μια σημαντική κουβέντα, ανάμεσα σε άλλες, που μου είχε πει σε μια συνέντευξή μας ο Βασίλης Αλεξάκης. Σ’ εκείνο το πολύ ιδιαίτερο διαμέρισμα στις παρυφές του Λυκαβηττού στο Κολωνάκι. Ένα διαμέρισμα που θύμιζε φοιτητικό, μικρό κι όμως τόσο γεμάτο, χωρίς τίποτα υλικό να σε πνίγει. Ούτε καν το τραπέζι του πινκ-πονκ καταμεσής, που είχε πολλαπλές χρήσεις.
Η ελευθερία, αυτή η ίδια, που διέπνεε τα γραπτά του ήταν διάχυτη, όπως και η ευγένειά του.
Την τελευταία φορά που επισκέφτηκα το σπίτι του ήταν το 2016, και με έσωσε αφού ένας τρομερός μετεγχειρητικός πόνος με τσάκισε όταν έφτασα για την εκδήλωση που είχαν ετοιμάσει οι Εκδόσεις Μεταίχμιο για το νέο του βιβλίο (Το κλαρινέτο). Με είδε και με πήρε παράμερα: «Πάρε αυτό, είναι ένα παυσίπονο που δεν ξέρω τι είναι αλλά μου το δίνει ο γιατρός μου στο Παρίσι όταν πονάω, θα δεις, και πάρε κι άλλο ένα να έχεις για αργότερα».
Μου έφερε κι ένα ποτήρι νερό, και πράγματι συνήλθα.
Τον συνάντησα λίγους μήνες αργότερα στο Booktalks, το βιβλιοκαφέ του Παλαιού Φαλήρου, που είχε έρθει για την παρουσίαση του βιβλίου του.
«Σου πέρασε με το παυσίπονο, σε θυμάμαι πώς πονούσες όταν ήρθες», μου είπε και του απάντησα: ναι γιατρέ μου! Όλα καλά!

Είναι πλέον ανάμνηση ο Βασίλης Αλεξάκης και οι κουβέντες μαζί του. Το παιχνιδιάρικο βλέμμα, η ευγένεια, η οξυδέρκεια του έφυγαν στις 11 Ιανουαρίου – δεν άρχισε καλά το 2021. Τα βιβλία του όμως θα είναι πάντα μαζί μας και θα μας θυμίζουν έναν έξοχο μάστορα της γραφής και λάτρη της γλώσσας.

Για να γράψεις ένα μυθιστόρημα δεν είναι απαραίτητο να είσαι ιδιαίτερα ευφυής. Ίσως καλύτερα και να μην είσαι. Χρειάζεται μια αθωότητα. Πρέπει να πιστεύεις στην ιστορία που λες. Αλλιώς δεν μπορεί να λειτουργήσει αυτό το πράγμα. Πρέπει να είσαι και λίγο παιδί. Φτιάχνεις ένα παραμύθι. Ακόμη κι αν τα πρόσωπα είναι υπαρκτά … Όμως από τη στιγμή που γράφεις πρόκειται για πρόσωπα που αποτελούνται από λέξεις. Ανύπαρκτα δηλαδή.

Σε ηλικία 17 ετών ο Βασίλης Αλεξάκης έλαβε υποτροφία και έφυγε για τη Λιλ της Γαλλίας για να σπουδάσει δημοσιογραφία. Η υποτροφία του ήταν μικρή και έτσι αναγκάστηκε να δουλέψει σε ένα εστιατόριο. Μετά από τρίχρονες σπουδές επέστρεψε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, αλλά γύρισε να εγκατασταθεί στο Παρίσι το 1968 μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα.

Εργάστηκε στη Monde des livres για δεκαπέντε χρόνια. Όντας σχεδιαστής σκίτσων, ο Αλεξάκης υπήρξε δημοσιογράφος της εφημερίδας Le Monde ενώ έγραψε και ραδιοφωνικά κομμάτια[4].

Το 2007 η Γαλλική Ακαδημία του απένειμε το Μεγάλο Βραβείο μυθιστορήματος.

Το 2014 συνυπέγραψε το κείμενο ”Είναι η ώρα της Ευρωπαϊκής αριστεράς“, στηρίζοντας τον Αλέξη Τσίπρα.[5]

Το 2017 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας από το τμήμα Γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εργογραφία

Στα Γαλλικά

  • 1974: Le Sandwich. Paris: Julliard.
  • 1975: Les Girls de City-Boum-Boum. Paris: Julliard.
  • 1978: La Tête du chat. Paris: Le Seuil.
  • 1978: Mon amour! Città Armoniosa.
  • 1985: Contrôle d’Identité. Paris: Le Seuil.
  • 1987: Le fils de King Kong. Geneva: Les Yeux ouverts.
  • 1989: Paris-Athènes. Paris: Le Seuil.
  • 1992: Avant. Paris: Le Seuil. (Prix Albert Camus, Prix Charles-Exbrayat, Prix Alexandre-Vialat)
  • 1997: Papa. Paris: Fayard. (Erzählung, Prix de la Nouvelle de l’Académie française)
  • 1997: L’invention du baiser. Geneva: Nomades.
  • 1999: Le colin d’Alaska
  • 2002: Les mots étrangers. Paris: Stock.
  • 2005: Je t’oublierai tous les jours. Paris: Stock.
  • 2007: Ap. J.-C. Paris: Stock.

Στα Ελληνικά

  • 1980: Tάλγκο, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • 1995: Η Μητρική γλώσσα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
  • 1999: Η καρδιά της Μαργαρίτας, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ

Ταξιδιωτικός

  • Les Grecs d’aujourd’hui, Paris, Balland, 1979, 159 p. “Pour voyager au présent ; 1”

Κινηματογράφος

  • Je suis fatigué, 1982 un court métrage de Vassilis Alexakis [6]
  • Nestor Carmides passe à l’attaque, 1984
  • La table, 1989
  • Les Athéniens, 1991

Χιουμοριστικά σκίτσα

  • Mon amour !, 1978.
  • L’Aveugle et le Philosophe, Éd. Quiquandquoi (Suisse), 2006

Έργα που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα

  • Η πρώτη λέξη, Εξάντας
  • Μη με λες Φωφώ, εκδόσεις Εξάντας
  • Τα κορίτσια του Σίτυ Μπουμ-Μπουμ, εκδόσεις Μίνωας
  • Μήπως πρέπει να κλείσουμε τα σιντριβάνια όταν βρέχει;, εκδόσεις Μίνωας
  • Τάλγκο, εκδόσεις Εξάντας
  • Παρίσι – Αθήνα, εκδόσεις Εξάντας
  • Πριν, εκδόσεις Εξάντας και το 2017 εκδόσεις Μαιταίχμιο
  • Η μητρική γλώσσα, εκδόσεις Εξάντας
  • Ο μπαμπάς, εκδόσεις Εξάντας
  • Η σκιά του Λεωνίδα, εκδόσεις Εξάντας
  • Γδύσου, εκδόσεις Εξάντας
  • Η καρδιά της Μαργαρίτας, εκδόσεις Εξάντας
  • Η τελευταία νύχτα του αιώνα, εκδόσεις Εξάντας
  • Το μυστικό του κίτρινου τάπητα, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
  • Έλεγχος ταυτότητας, εκδόσεις Εξάντας
  • Οι ξένες λέξεις, εκδόσεις Εξάντας
  • Εγώ δεν, εκδόσεις Εξάντας
  • Greek around the world, εκδόσεις Άποψη
  • Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα, εκδόσεις Εξάντας
  • Το κεφάλι της γάτας, εκδόσεις Μίνωας
  • μ.Χ., εκδόσεις Εξάντας
  • Το Κλαρινέτο, 2016 εκδόσεις Μεταίχμιο.

(Πηγή βιογραφικών στοιχείων Wikipedia)

(Συνολικές Επισκέψεις 185, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Γιάννης Καφάτος 1919 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*